คนหนึ่งจะมีฝีมือขนาดนี้ได้อย่างไร
ความคิดเดียวในหัวของเฉิงเจี้ยนคือ ผู้อาวุโสไป๋ทำร้ายพวกเขาจนย่อยยับแล้ว
ความคิดแวบขึ้นมา เฉิงเจี้ยนก็หันหลังวิ่งหนี
แต่เขามีเพียงฝีมือระดับแปด จะหนีพ้นฝ่ามือของกู้เฉิงได้อย่างไร
ยังไม่ทันจะวิ่งออกจากหอ ก็ถูกกู้เฉิงลากกลับมาแล้ว
“พูดมาสิ เจ้าเป็นใคร ทำไมถึงต้องฆ่าข้า”
เฉิงเจี้ยนกัดฟัน ไม่พูดอะไรสักคำ
“เอ๋ แข็งแกร่งดีนี่ เจ้าไม่กลัวตายรึ”
“จะฆ่าก็ฆ่า จะมีเรื่องไร้สาระอะไรมากมาย”
แม้ในดวงตาของเฉิงเจี้ยนจะเผยให้เห็นแววหวาดกลัว แต่เขาก็รู้ว่า ถ้าเขาพูด อาจจะตายเร็วกว่านี้
กู้เฉิงเรียกภูตวัดห้าอวัยวะออกมา หัวเราะอย่างเย็นชา
“ข้าขอดูหน่อยสิว่าเจ้าจะแข็งแกร่งได้นานแค่ไหน”
แต่พูดจบกู้เฉิงก็ลูบคาง รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง
คำพูดนี้ทำไมถึงเหมือนกับพวกตัวร้ายชั่วช้า ตนเองเป็นผู้เสียหายผู้บริสุทธิ์ต่างหาก
ความเจ็บปวดจากการถูกภูตวัดห้าอวัยวะกัดกินไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปจะทนได้ เฉิงเจี้ยนทนได้ไม่ถึงร้อยลมหายใจ ก็ร้องโหยหวนคร่ำครวญไม่หยุด ทนไม่ไหวแล้ว
“ข้าพูด ข้าพูดหมดเลย”
เฉิงเจี้ยนน้ำมูกน้ำตาไหลพราก สารภาพทุกอย่างออกมาหมดสิ้น
“ข้าเป็นคนของสำนักเสวียนอู่เจินจง ผู้อาวุโสไป๋จื่อเวยเพราะท่านผู้ใหญ่ฆ่าลูกชายของนาง ดังนั้นจึงส่งข่าวมาให้ผู้ปฏิบัติการของขบวนการค้าของสำนักเสวียนอู่เจินจงในแคว้นกว่างหนิง ซึ่งก็คืออาจารย์ของข้ามาฆ่าท่านผู้ใหญ่
การกระทำของไป๋จื
