่อเวยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าสำนัก แต่เพราะอาจารย์ของข้าเป็นผู้หลงรักไป๋จื่อเวยในอดีต จนถึงตอนนี้ก็ยังคงรักไม่เปลี่ยนแปลง ดังนั้นจึงยอมเสี่ยงที่จะถูกเจ้าสำนักลงโทษ ก็ยังต้องใช้ทรัพย์สินของขบวนการค้าเพื่อรวบรวมนักฆ่ามาสกัดฆ่าท่านผู้ใหญ่”
กู้เฉิงลูบคาง นี่ก็ใกล้เคียงกับที่เขาคาดเดาไว้ นอกจากสำนักเสวียนอู่เจินจงแล้ว ก็ไม่มีใครที่จะจงใจมาสกัดฆ่าเขากลางทาง
“ต้วนหยวนกงอยู่ที่ไหน ฝีมือเป็นอย่างไร”
“อยู่ที่เมืองอี้หยาง ฝีมือของอาจารย์คือระดับเจ็ดขั้นหลอมกระดูกสูงสุด”
“สำนักเสวียนอู่เจินจงของพวกเจ้าอยู่ข้างนอก มีแค่ขบวนการค้าแห่งนี้แห่งเดียวรึ”
“มีหลายแห่ง แต่ขบวนการค้าอื่นๆฝีมืออ่อนแอมาก แม้กระทั่งบางแห่งก็ประกอบด้วยคนธรรมดา มีเพียงที่เก้าแคว้นภาคใต้นี้เท่านั้นที่พวกเราต้องการซื้อของค่อนข้างเยอะ ถึงจะมีผู้ปฏิบัติการของสำนักมาดูแลด้วยตนเอง”
กู้เฉิงขยับข้อมือ กินอิ่มดื่มพอ ก็ต้องฆ่าคนอีกแล้ว
สามวันต่อมา ในเมืองอี้หยาง กู้เฉิงลากเฉิงเจี้ยนคนนั้นมาถึงที่ตั้งของขบวนการค้าของสำนักเสวียนอู่เจินจง
เมืองอี้หยางใหญ่กว่าเมืองลี่หยางมาก และเพราะเป็นศูนย์กลางของแคว้นกว่างหนิง ดังนั้นจึงมีขบวนการค้าและผู้คนสัญจรไปมาไม่น้อย
กู้เฉิงใบหน้าเต็มไปด้วยไอสังหารลากคนคนหนึ่งเดินไปข้างหน้า ฉากนี้ดูแปลกประหลาดเล็กน้อย แต่กลับไม่มีใครเข้ามาสอดรู้สอดเห็น
ในดินแดนเก้าแคว้นภาคใต้ทั้งหมดผู้คนต่างก็รู้ดีว่า เรื่องของคนอื่
