คิดเช่นนี้ปรำกฏขึ้นเพียงชั่วครู่ก็ถูกชุยจื่อเจี๋ยโยนทิ้งไปไกลลิบเขำไม่ใช่เมิ่งหำนถังและเถียเทียนอิง ที่สำมำรถละทิ้งอ ำนำจเพื่อไล่ตำมวิถีนักรบอย่ำงสุดใจ ยอมไปเป็นทหำรเกรำะนิลในเมืองหลวงหน่วยพิทักษ์รำตรีเมืองเหอหยำงเขำบริหำรมำสิบกว่ำปี เขำท ำใจทิ้งมันไปไม่ลงหรอก“เอำล่ะ ครั้งนี้ถือว่ำรอดพ้นวิกฤตไปได้ ครั้งหน้ำอย่ำท ำเสี่ยงแบบนี้อีก กลับเมืองเหอหยำงกันเถอะ”กู้เฉิงกลับพูดขึ้นว่ำ “ท่ำนผู้บัญชำกำรใหญ่ ขออยู่ที่เมืองหลินอันต่ออีกวันได้หรือไม่ ข้ำต้องซื้อของบำงอย่ำง”ของที่กู้เฉิงจะซื้อคือวัตถุดิบส ำหรับหลอมวิชำห้ำภูตเคลื่อนย้ำยวัตถุดิบที่แลกมำจำกหน่วยพิทักษ์รำตรีเมืองเหอหยำงก่อนหน้ำนี้แม้จะเพียงพอ แต่ก็คุณภำพต ่ำไปหน่อย ท ำให้ควำมเร็วในกำรหลอมช้ำลง ครึ่งเดือนหลอมส ำเร็จไปเพียงตัวครึ่งครั้งนี้มำถึงเมืองหลินอัน กู้เฉิงก็เตรียมจะหำของดีๆหน่อย“ได้ งั้นเจ้ำก็ไปเถอะ พรุ่งนี้พวกเรำค่อยกลับเมืองเหอหยำง”
เมื่อเทียบกับเมืองเหอหยำง บรรยำกำศของผู้ฝึกตนในเมืองหลินอันจะเข้มข้นกว่ำ มีแม้กระทั่งตลำดนัดผู้ฝึกตนที่จัดไว้ส ำหรับกำรแลกเปลี่ยนโดยเฉพำะเพรำะของบำงอย่ำงที่ผู้ฝึกตนใช้เป็นของมีค่ำที่หำซื้อไม่ได้ กำรใช้เงินมำแลกเปลี่ยนจึงไม่ค่อยเหมำะสม ดังนั้นจึงเป็นกำรแลกเปลี่ยนของต่อของ โดยมีของที่เป็นสื่อกลำงคือยำเม็ดใช่แล้ว แม้ว่ำรำชวงศ์ต้ำเฉียนจะห้ำมกำรค้ำยำเม็ดบ ำเพ็ญเพียรทุกชนิดอย่ำงเปิดเผย แต่ในเมืองหลินอันนี
