อเจี๋ยยิ้มขมขื่นแล้วก็นั่งกลับไป วันนี้เรื่องนี้ ดูเหมือนจะจบลงไม่สวยแล้วสำนักเต๋าเสวียนเล็กๆ เช่นนี้ในเมืองเหอหยางแม้จะมีชื่อเสียงอยู่บ้าง แต่ในแคว้นตงหลินทั้งแคว้นก็ไม่นับเป็นอะไรเลย แม้แต่เซี่ยอันจือก็ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนประเด็นสำคัญของปัญหาไม่ได้อยู่ที่สำนักเต๋าเสวียนถูกทำลายแต่อยู่ที่ช่วงเวลานี้กู้เฉิงทำลายสำนักเต๋าเสวียน และยังถูกคนฟ้องไปถึงหน้าเซี่ยอันจืออีกด้วยก่อนหน้านี้ตอนที่เขาประชุมอยู่ที่เมืองหลินอันเซี่ยอันจือก็พูดแล้วว่า ช่วงนี้กระแสข่าวจากเมืองหลวงไม่ค่อยดี ดังนั้นข้างล่างก็ให้สงบเสงี่ยมหน่อย อย่าสร้างเรื่อง เกิดเรื่องก็ต้องกดไว้ผลคือเขาเพิ่งจะพูดจบก็มีเรื่องของกู้เฉิงเช่นนี้เข้ามา นี่ในสายตาของเซี่ยอันจือก็คือการท้าทายอย่างชัดเจน
ดังนั้นครั้งนี้จึงได้แต่พูดว่ากู้เฉิงโชคร้าย ถูกจับเป็นตัวอย่างแล้วเขาครั้งนี้หากไม่สามารถหาคำอธิบายที่ทำให้เซี่ยอันจือพอใจได้เกรงว่าจะผ่านด่านไปไม่ง่ายนัก“นำคนของสำนักเต๋าเสวียนขึ้นมา”เซี่ยอันจือสั่งคำหนึ่ง ก็มีคนนำศิษย์ของสำนักเต๋าเสวียนคนหนึ่งขึ้นมาทันทีศิษย์ของสำนักเต๋าเสวียนคนนั้นเมื่อเห็นกู้เฉิงอยู่ที่นี่ ก็คุกเข่าลงกับพื้นร้องไห้คร ่าครวญ “ท่านผู้บัญชาการปราบปราม คือเขานี่แหละผู้ตรวจการณ์ราตรีอำเภอหลัวกู้เฉิงบุกโจมตีสำนักเต๋าเสวียนของข้าโดยไม่มีเหตุผล ทำลายสำนัก ขาดการสืบทอด ขอให้ท่านผู้บัญชาการปราบปรามเป็นธรรมให้ข้าด้วย”ศิษย์ค
