ถึงอำเภอหลัว ทุกคนเห็นเขากลับมามือเปล่าก็เดาผลลัพธ์ได้แล้ว และนี่ก็อยู่ในความคาดหมายของพวกเขาฝีมือของสำนักเต๋าเสวียนแม้จะไม่ได้โดดเด่นอะไรในแคว้นตงหลิน แต่ในเมืองเหอหยางก็เป็นสำนักที่เป็นทางการ มีหน้ามีตา จะยอมส่งมอบศิษย์ของตนเองออกมาง่ายๆ ได้อย่างไร
จ้าวซิงหมิงถอนหายใจ “ท่านขอรับ สำนักเต๋าเสวียนไม่ยอมส่งตัวคน เช่นนั้นตอนนี้เราจะทำอย่างไรไม่เช่นนั้นก็ให้หมู่บ้านโดยรอบหมู่บ้านหลี่เจียอพยพออกไปก่อนแล้วก็ปิดล้อมพื้นที่นั้นไว้ รอให้แดนอสูรสลายไป”กู้เฉิงพูดขึ้นทันที “สำนักเต๋าเสวียนไม่ยอมส่งตัวคน หน่วยพิทักษ์ราตรีของข้าก็ไปจับคนไม่ได้รึข้าจะบุกโจมตีสำนักเต๋าเสวียน”คำพูดนี้ดังออกมา ราวกับหินผาถล่มทลาย ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็มองกู้เฉิงด้วยสายตาตกตะลึงฝีมือของสำนักเต๋าเสวียนเป็นอย่างไร ไม่ต้องคิดก็รู้ว่า สู้ไม่ได้แน่นอนและสำนักเต๋าเสวียนก็อยู่ในอำเภอเฟิงหยวน หน่วยพิทักษ์ราตรีอำเภอหลัวข้ามเขตไปบุกโจมตีสำนักเต๋าเสวียน สร้างเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ ก็ไม่ค่อยจะถูกระเบียบนักจ้าวซิงหมิงรีบห้าม “ท่านขอรับ ท่านใจเย็นๆ ก่อน…”กู้เฉิงโบกมือ ขัดจังหวะคำพูดของจ้าวซิงหมิง พูดเสียงหนัก“ตอนนี้ข้าใจเย็นมากชีวิตของคนสามสิบกว่าคนในหมู่บ้านหลี่เจียสำคัญ ชีวิตของเจ้ากับข้าก็สำคัญกว่า มีชีวิตอยู่ถึงจะสามารถปราบปรามปีศาจและภูตผี
ได้ ถึงจะสามารถช่วยชีวิตคนได้มากขึ้น ตายไปแล้วก็ไม่มีอะไรเลยเหตุผลนี้ข้ารู้ดีกว่าพว
