ลวี่หยางก็เพียงแค่รู้สึกระแวงเท่านั้น
…ทว่าเมื่อลวี่หยางสงสัยใครแล้ว วิธีรับมือของเขานั้นตรงไปตรงมาเสมอ ถ้าสู้ไหวล่ะก็…ก็อัดไว้ก่อนค่อยว่ากันทีหลัง!
โครมคราม!
ชั่วพริบตา พลังอาฆาตหมื่นทิศพลันโถมกระหน่ำมา ธงหมื่นวิญญาณสะบัดสะเทือน บรรดาทหารผีผู้อารักข์ปรากฏกายขึ้นเป็นสาย
ต่างกรูกู่ร้องมุ่งหน้าพุ่งใส่เปียวเมี่ยวเซียนจื่อเป็นขบวน ทว่าเมื่อเห็นฉากเบื้องหน้า เปียวเมี่ยวเซียนจื่อกลับมิได้ตื่นตระหนก
หากแต่รวบรวมสติเพียงชั่วพริบตา มือก็พลันเรียกผ้าแพรยาวผืนหนึ่งออกมา
ครั้นนางสะบัดออก มวลเมฆมงคลก็พลันพลุ่งขึ้นกลุ่มใหญ่ แสงทิพย์หลากสีทอดสาย คลี่คลุมรอบกาย ป้องกันพลังอาฆาตทั้งสิ้นไว้ได้ในพริบตา
“ท่านเข้าใจผิดแล้ว”
แม้ยามต้านทาน นางก็ยังไม่ลืมจะเอ่ยถ้อยคำ
“พวกข้ามิได้มีเจตนาร้าย เพียงปรารถนาจะขอพบผู้บำเพ็ญขั้นสูงแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ หวังว่าท่านจะเมตตา…”
ถ้อยคำของเปียวเมี่ยวเซียนจื่อ ล้วนเปี่ยมด้วยเสียงอ่อนนุ่ม ลวี่หยางเพ่งมองเพียงครู่ ก็เห็นว่านางนั้นอ่อนโยนละไม
ดวงตาเปล่งแสงน้ำใส แลดูออดอ้อนเหมือนมีเรื่องในใจแต่ไม่กล้าเอ่ย ผู้ใดมองเห็นก็ยากนักจะไม่รู้สึกสงสารเอ็นดู
…น่าเสียดาย ลวี่หยางมิได้หลงใหลในรูปโฉมของสตรี
ในพริบตาถัดมา ลวี่หยางตัวจริงซึ่งอยู่ไกลออกไปร่วมนับพันลี้ก็พลันบีบมุทราขึ้น
แสงวิชาเทพพวยพุ่งพร่างพราว เคล็ดกำหนดใกล้ไกลถูกกระตุ้นในบัดดล
ฉัวะ ฉัวะ!
เพียงพริบตาเดียว แสงขาวพลันระเบิ
