ารฝึกฝน”“คนอื่นไม่ได้เป็นแบบนี้รึ”เสี่ยวอี่เกาศีรษะ “คนอื่นแม้จะฝึกฝนอย่างหนัก แต่พวกเขาก็มีเวลาว่างไปทำอย่างอื่นบ้างเช่น พี่หวังฉีก็ชอบเล่นพนัน เงินเดือนที่หน่วยพิทักษ์ราตรีให้มาก็ถูกเขาทิ้งไปในบ่อนหมดแล้วพี่จ้าวซิงหมิงชอบไปหอนางโลมกับนอน แต่ข้าไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ ที่ไหนก็นอนได้ ทำไมต้องเสียเงินไปนอนที่หอนางโลมด้วย”เสี่ยวอี่เติบโตมากับการเป็นนักพรตบนภูเขา ต่อมาก็มาอยู่ที่หน่วยพิทักษ์ราตรี เรื่องเหล่านี้ เขาไม่รู้จริงๆกู้เฉิงตบไหล่เขา แล้วพูดอย่างมีความหมาย “เรื่องเหล่านี้รอให้เจ้าโตขึ้นเจ้าก็จะรู้เอง”
เสี่ยวอี่รู้สึกว่ากู้เฉิงแม้จะอายุมากกว่าเขาไม่เท่าไหร่ แต่กลับดูแก่แดดไปหน่อย บางทีคนเมืองหลวงก็คงจะมีประสบการณ์มากกว่า“จริงสิพี่กู้ วันนี้ที่ถนนคังผิงมีตลาดนัดใหญ่ ครึกครื้นอย่างยิ่งท่านจะไปหรือไม่”กู้เฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าเขาฝึกฝนอย่างหนักหน่วงต่อเนื่องมาเดือนกว่าแล้ว ก็สมควรจะผ่อนคลายบ้างแล้วจริงๆถนนคังผิงก็คือสถานที่ที่ก่อนหน้านี้กู้เฉิงและคนอื่นๆ จัดการกับภูตอดอยากตนนั้น ที่นี่คือใจกลางของอำเภอหลัวทั้งหมด ทุกๆ หนึ่งเดือน จะมีคนจากหมู่บ้านและเมืองใกล้เคียงมาร่วมงานตลาดนัดครึกครื้นกว่าวันปกติมากกู้เฉิงและเสี่ยวอี่ต่างก็เปลี่ยนเป็นชุดลำลองเดินเล่นอยู่ในตลาดสวมชุดเกราะนิลของหน่วยพิทักษ์ราตรีดูจะสะดุดตาเกินไปหน่อย“สาลี่ สาลี่กรอบอร่อย เปลือกบางน ้าเยอะ”ไม่ไกลจากกู้เฉิงแ
