บทที่ 161 กระบี่เดียวแบ่งผ่านค่ำรุ่ง
ทะเลเมฆเชื่อมฟ้า นอกยอดเขาปะสานฟ้า
เบื้องนอกดูคล้ายเวหามืดมัว ว่างเปล่าปราศจากสิ่งใด หากในความเป็นจริง ที่ในแดนวางรากฐานนั้นกลับยืนแน่นอยู่ด้วยผู้คนมากมาย มีเจินเหรินอยู่ข้างในถึงเจ็ดแปดตน กำลังหมอบซุ่มอยู่
“โหย เจ้านี่ก็มาด้วยหรือ”
“มาร่วมชมความสนุกน่ะ”
“งั้นไปด้วยกันเลย”
เจินเหรินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์สองสามคนยืนเคียงกัน สีหน้าท่าทางพูดคุยเบิกบานประหนึ่งเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องที่มีใจผูกพันมั่นคง
“อู๋ซางเข้าไปนานเท่าไรแล้ว”
“ก็ประมาณหนึ่งก้านธูป ระดับกลางสู้ระดับต้น ไม่เกิดเรื่องอะไรหรอก ค่ายกลก็จัดไว้พร้อมแล้ว พอเขาออกมาก็ตีหัวทันทีเลย!”
“เจ้าหมอนั่นไปทำให้หยวนถูโกรธขึ้งเข้าเต็มเปาแน่ ๆ”
“พออู๋ซางแย่งของออกมา พวกเราก็แย่งลายมือเจินจวินคืนมา ระหว่างทางก็ดูแวบสองแวบ แล้วโยนผลกรรมทั้งหมดใส่อู๋ซาง…”
“เอาจริงนะ ข้าว่าอู๋ซางน่ะห่างหยวนถูหลายขุม ถึงจะล้วนมาเข้าเป็นศิษย์ทีหลังก็เถอะ แต่หยวนถูเห็นชัดว่าได้ถ่ายทอดแก่นแท้นิกายเราไป ส่วนอู๋ซางน่ะนิสัยพวกพเนจรแก้ไม่หาย ชั่วแต่ไม่เจ้าเล่ห์ ชีวิตนี้ก็ไปไม่ไกลนักละ ยังต้องลำบากอีกยาวแน่”
เจินเหรินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์หลายคนพูดคุยคึกคัก ดูสงบนิ่งไร้กังวล
เห็นได้ชัดว่าอู๋ซางคิดว่าการกระทำของตนนั้นลับล่อ แต่ไหนเลยจะปิดบังบุคคลที่มีใจเฝ้าจ้องไว้ได้ เพียงแต่ทุกคนล้วนอยากได้โล่กันทั้งนั้น
ทว่าในขณะนั้นเอง
โครม!
เสียงอ
