เลยก็ว่าได้
ทว่าเมื่อเขาหันไปมองใบหน้าของฉู่หยางที่กำลังเปี่ยมไปด้วยความหวัง และนึกถึงอนาคตของบุตรชายที่เป็นเดิมพันของตระกูล ฉู่จิ้งหยวนก็กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นนูน แล้วตัดสินใจทุ่มสุดตัวเพื่อความหวังสุดท้ายนี้
“ตกลงท่านหมอ! หนึ่งหมื่นห้าพันตำลึงทองก็หนึ่งหมื่นห้าพันตำลึงทอง! พรุ่งนี้ข้าจะให้คนนำเงินทั้งหมดไปมอบให้ท่านที่โรงเตี๊ยมภายในยามอู่”
โม่ฉางพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงรับรู้ แววตาซ่อนเร้นความนัยบางอย่างไว้ภายใต้ความเฉยเมย
“เช่นนั้นข้าขอตัว อีกสามวันข้าจะกลับมาพร้อมตัวยาชุดใหม่”
เมื่อหมอเทวดากลับออกไปแล้ว ฉู่จิ้งหยวนก็ได้แต่ยืนนิ่งด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในอก ราวกับมีก้อนหินใหญ่กดทับอยู่ด้านใน เนื่องจากเขาไม่รู้ว่าจะสามารถหาเงินจำนวนมากถึงเพียงนี้ได้จากที่ไหนกัน เพราะตอนนี้คลังของจวนสกุลฉู่ยังคงว่างเปล่าไร้ทรัพย์สินอันใด
แต่ถึงกระนั้น เขาก็ต้องหาเงินมาช่วยรักษาบุตรชายให้จงได้…
