นจะปล่อยตัวให้เข่าอ่อนหมดแรงทรุดฮวบลงกับพื้นหญ้าที่เปียกชื้น
“เยว่เอ๋อร์!”
ฉู่จิ้งหยวนตกใจจนหน้าถอดสี รีบถลาเข้าไปประคองร่างบุตรสาวคนโปรดไว้ในอ้อมแขนทันที
“เยว่เอ๋อร์! เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?”
ฉู่ซือเยว่ปรือตามองบิดา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าระคนอิดโรย “มะ…ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านพ่อ ข้าเพียง แค่รู้สึกหมดแรงเท่านั้น ลูกไม่ถือสาความผิดของน้องรองหรอกเจ้าค่ะ”
เมื่อได้เห็นท่าทีที่แสนน่าสงสารของบุตรสาวคนโต ฉู่จิ้งหยวนก็พลันโกรธเกรี้ยวขึ้นมาอีกครั้ง ประกอบกับยามนี้มีเหล่าแขกเหรื่อมากมายที่รอคอยการตัดสินจากเขา ในฐานะประมุขของบ้านและรองเสนาบดีกรมยุติธรรม เขาจำเป็นต้องตัดสินเรื่องนี้อย่างเด็ดขาดให้ทุกคนเห็นว่าสกุลฉู่มีกระเบียบที่เข้มงวด
ฉู่จิ้งหยวนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ตวัดสายตาคมปลาบไปยังฉู่หลันที่ยังคงสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของหลิวอันเซียง ก่อนจะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน
“ฉู่หลัน! เจ้ามีอะไรจะแก้ตัวอีกหรือไม่? เจ้ารู้ความผิดของตนเองแล้วหรือยัง!”
ฉู่หลันสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงตวาดของบิดา ร่างกายของนางสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวที่สลักลึกเข้าไปในจิตใจมานานหลายปี ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะยอมรับความผิดที่ไม่ได้ก่อนั้น ฝ่ามือของหลิวอันเซียงก็พลันยกขึ้นมาลูบไล้แผ่นหลังของเด็กสาวอย่างแผ่วเบา
