คล้ายกับต้องการปลอบโยนนางไม่ให้หวาดกลัว
หลิวอันเซียงเงยหน้าขึ้นสบตากับฉู่จิ้งหยวนด้วยแววตาที่สงบราบเรียบ ทว่ากลับแฝงไปด้วยความกดดันที่ทำให้บรรยากาศโดยรอบเย็นเยียบลงหลายส่วน
“ท่านพี่เจ้าคะ เรื่องนี้อย่างไรก็ต้องตรวจสอบให้ชัดเจน ในเมื่อเราฟังความจากฝั่งของซือเยว่และสาวใช้ของนางไปแล้ว เช่นนั้นก็ควรให้โอกาสหลันเอ๋อร์ได้พูดบ้าง ความยุติธรรมย่อมต้องฟังความทั้งสองฝ่ายไม่ใช่หรือเจ้าคะ?” นางเอ่ยน้ำเสียงเรียบพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ
เมื่อฉู่จิ้งหยวนได้ยินเช่นนั้น เขาก็ขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปมด้วยความไม่สบอารมณ์ทันที
“เจ้ายังจะให้ฟังความอันใดอีก! เยว่เอ๋อร์ตัวเปียกโชกถึงเพียงนี้ ทั้งยังมีบ่าวรับใช้เห็นเหตุการณ์อีก หลิวอันเซียง…เจ้าอย่าได้ลำเอียงจนเสียความยุติธรรมนักเลย”
หลิวอันเซียงหาได้สนใจคำพูดของเขาไม่ นางเลือกที่จะเมินเฉยต่อโทสะของฉู่จิ้งหยวน แล้วหันไปหาเด็กสาวในอ้อมกอดแทน
“หลันเอ๋อร์ เจ้าพูดความจริงออกมาเถิดว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ ไม่ต้องกลัวสิ่งใดทั้งสิ้น แม่คนนี้จะปกป้องเจ้าเอง”
ฉู่หลันเงยหน้าขึ้นสบตากับหลิวอันเซียงช้า ๆ นัยน์ตาที่คลอด้วยหยาดน้ำตามองเห็นเพียงความเชื่อมั่นที่ส่งผ่านมาทางสายตาจากอีกฝ่าย นางสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมเศษเสี้ยวความกล้าที่เหลืออยู่แล้วเอ่ยออกไปเ
