ตกเย็นของวันเดียวกัน หลังจากที่ฉู่จิ้งหยวนเดินทางกลับถึงจวนแล้ว เขาก็หาได้ตรงกลับเรือนใหญ่ของตนทันทีแต่อย่างใด ทว่ากลับมุ่งหน้าไปยังเรือนเหมยฮวาอย่างอารมณ์ดี แผ่นหลังที่เคยห่อเหี่ยวบัดนี้กลับเหยียดตรง ใบหน้าฉายชัดถึงความภาคภูมิใจและลำพองใจในความสามารถของตนอย่างไม่ปิดบัง
เมื่อเขามาถึงยังห้องทำงานด้านในเรือนเหมยฮวา เขาก็สั่งให้บ่าวรับใช้คนสนิทแบกหีบไม้ตามเข้ามา แล้ววางมันลงบนโต๊ะกลางห้องต่อหน้าหลิวอันเซียง
“นี่คือเงินหนึ่งหมื่นตำลึงทอง”
ฉู่จิ้งหยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวาน พลางสะบัดชายเสื้อแล้วทรุดกายลงนั่งด้วยท่าทางของผู้เหนือกว่า
“ข้าจัดการหามาให้เจ้าแล้ว ยามนี้เจ้าคงไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายในการจัดงานวันเกิดของหลันเอ๋อร์อีก จงใช้เงินจำนวนนี้จัดการทุกอย่างให้ยิ่งใหญ่สมเกียรติที่สุด อย่าให้ข้าต้องอับอายขายหน้าแขกเหรื่อเป็นอันขาด”
หลิวอันเซียงที่นั่งอ่านตำราอยู่พลันวางตำราในมือลงทันที ก่อนจะทอดสายตามองหีบเงินตรงหน้าด้วยแววตาเรียบนิ่งดุจผิวน้ำที่ไร้คลื่นอารมณ์ใด ๆ ไม่มีความตื่นเต้นหรือซาบซึ้งใจปรากฏบนใบหน้างามแม้เพียงนิด นางเพียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามด้วยเสียงราบเรียบ
“เงินจำนวนมากถึงเพียงนี้ ไม่ทราบว่าท่านพี่ไปหามาจากที่ใดกัน?”
เนื่องจากวันนี้ฉู่จิ้งหยวนอารมณ์ดีเป็นพิเศ
