เหลาอาหารจุ้ยเซียน
ขณะเดียวกัน ณ เหลาอาหารที่มีชื่อเสียงที่สุดในย่านการค้า ฉู่ซือเยว่กำลังก้าวเดินขึ้นบันไดไม้แกะสลักไปยังชั้นสองด้วยท่วงท่าเย่อหยิ่งดุจหงส์เช่นทุกครั้ง วันนี้นางสวมชุดผ้าไหมสีชมพูกลีบบัว ปักลวดลายดอกโบตั๋นด้วยดิ้นทองดูหรูหราล้ำค่า เพื่อมาพบปะสหายคุณหนูตระกูลขุนนางตามคำเชิญ
ทว่าเมื่อก้าวมาถึงหน้าประตูห้องรับรองส่วนตัวที่สหายจองไว้ ฝีเท้าของนางกลับต้องชะงักงัน
เนื่องจากเสียงสนทนาที่ดังลอดออกมาจากด้านในนั้น ไม่ใช่เสียงหัวเราะต้อนรับอย่างที่นางคาดหวัง แต่กลับเป็นถ้อยคำนินทาที่แสนจะเผ็ดร้อนอย่างต่อเนื่อง
“พวกเจ้าดูสิ ภายนอกฉู่ซือเยว่ดูเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ กิริยามารยาทดูเพียบพร้อมไร้ที่ติ แต่ใครจะไปคิดว่าเนื้อแท้แล้วจะเป็นสตรีหน้าเนื้อใจเสือ ร้ายกาจถึงเพียงนั้น!” คุณหนูผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
“นั่นสินะ ข้าล่ะสงสารคุณหนูรองสกุลฉู่ยิ่งนัก ได้ยินว่าถูกกลั่นแกล้งจนแทบไม่มีข้าวกิน เสื้อผ้าที่ใส่ก็เก่าจนดูไม่ได้ เห็นทีความงดงามของฉู่ซือเยว่คงเป็นเพียงเปลือกนอกที่ฉาบไว้ปกปิดจิตใจอันมืดบอดเท่านั้น!”
มู่เถาที่เดินตามหลังฉู่ซือเยว่มาถึงกับหน้าถอดสี นางกำหมัดแน่นและเตรียมจะก้าวเข้าไปเปิดประตู เพื่อส่งสัญญาณให้คนด้านในหยุดพูดและรับรู้ถึงการมาของนายตน ทว่าฉู่ซือเยว่
