ังจะกังวลเรื่องคลังว่างเปล่าอยู่อีกหรือไม่?”
“พอแล้ว ๆ ข้าเข้าใจแล้ว”
ฉู่จิ้งหยวนยกมือขึ้นโบกไปมาคล้ายยอมแพ้ เขารู้ดีว่าหากบีบคั้นนางมากไปกว่านี้ แล้วนางเกิดเปลี่ยนใจเลิกสนับสนุนเงินทองให้จวนขึ้นมา เขาเองที่จะเป็นฝ่ายเดือดร้อนที่สุด
อีกทั้งเขายังมีความผิดติดตัวเรื่องลอบยักยอกสินเดิมของนางไปใช้ส่วนตัว หากนางตรวจสอบบัญชีอย่างละเอียดและพบร่องรอยเข้า เรื่องคงบานปลายจนเขายากที่จัดการเอาได้
“เช่นนั้นเจ้าอยากทำอย่างไรก็ทำเถิด ข้าไม่ยุ่งวุ่นวายด้วยแล้ว” เขากล่าวตัดบทเพื่อหาทางลงให้ตนเองอย่างรวดเร็ว
หลิวอันเซียงปรายตามองเงาร่างที่ดูห่อเหี่ยวของเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงจัดการสมุดบัญชีต่ออย่างเย็นชา “เช่นนั้นข้าขอตัวทำงานต่อก่อน เชิญนายท่านกลับไปพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ”
“เจ้า…เจ้าก็รักษาตัวด้วย”
ฉู่จิ้งหยวนพยักหน้าให้นาง แล้วจึงผุดลุกขึ้นเดินกลับออกไปนอกเรือน มุ่งตรงกลับไปยังเรือนใหญ่ของตนด้วยความห่อเหี่ยวใจ
ทั้ง ๆ ที่ขามา เขาตั้งมั่นว่าจะทวงคืนทรัพย์สินเหล่านั้นกลับมาให้ได้ ทว่าท้ายที่สุดกลับต้องคว้าน้ำเหลวเสียอย่างนั้น เหมือนเมื่อวานไม่มีผิด…
