ือแม้แต่บ่าวรับใช้ในเรือน ทุกคนต่างก็ตกใจกับคำสั่งของฮูหยินทั้งสิ้น เนื่องจากเป็นที่รู้กันดีว่าฮูหยินรักและทะนุถนอมคุณหนูใหญ่มากเพียงใด ยุงไม่เคยให้ไต่ไรไม่เคยให้ตอม ไหนเลยจะเคยสั่งลงโทษเช่นนี้
ครั้นฉู่ซือเยว่ตั้งสติได้ นางก็ร้องเถียงออกมาทันทีอย่างไม่ยอมรับ
“ไม่นะ! ข้าไม่ยอม! ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด! ท่านแม่จะปกป้องนังฉู่หลันด้วยเหตุใดกัน ท่านแม่เป็นอะไรไปเจ้าคะ!”
หลิวอันเซียงไม่แม้แต่จะมองหน้าอีกฝ่าย นางปรายตามองสาวใช้ในเรือนด้วยแววตาเย็นชาปราดหนึ่ง
“พวกเจ้าไม่ได้ยินคำสั่งข้าหรืออย่างไรกัน?”
สิ้นเสียงของนาง เหล่าสาวใช้ต่างพากันลนลานด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบก้าวเข้ามาลากตัวคุณหนูใหญ่ที่กำลังดิ้นรนออกไปทันที ท่ามกลางเสียงร้องโวยวายด้วยความไม่ยินยอมของฉู่ซือเยว่ที่ดังก้องไปทั่วเรือน
เพียงชั่วพริบตา บรรยากาศในเรือนเหมยฮวาพลันตกอยู่ในความเงียบงันปนความหวาดผวา บรรดาสาวใช้ต่างก้มหน้าตัวสั่น ไม่กล้าปริปากแม้แต่ครึ่งคำ เพราะตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา ฮูหยินไม่เคยลงโทษคุณหนูหรือคุณชายอย่างรุนแรงเช่นนี้มาก่อน และยิ่งไม่เคยเห็นท่าทีที่น่ากลัวราวกับปีศาจที่พร้อมจะสั่งลงโทษทุกคนที่ขัดคำสั่งเช่นนี้
หลิวอันเซียงกุมมือที่สั่นน้อย ๆ ของฉู่หลันไว้แน่น พลางมองออกไปนอกประตูเรือนด้วยแววตาที่ว่างเป
