บทที่ 153 ภริยาของจ้าวยอดเขา
บนยอดเขาหลัวเฟิง ภายในห้องอันเงียบสงัด
ลวี่หยางนั่งขัดสมาธิ หลับตาดำเนินเวทลับอย่างเงียบงัน จิตสัมผัสเชื่อมต่อถึงวิญญาณธงนาม ‘เฉินซิ่นอัน’ ซึ่งแฝงตัวอยู่ภายในยอดเขาปะสานฟ้า ไม่นานนัก เขาก็มองเห็นสภาพความเป็นไปของเฉินซิ่นอันในปัจจุบัน
เวลานี้ วิญญาณธงเฉินซิ่นอันไม่เหมือนดังเมื่อแรกพบอีกต่อไป ยอดเขาปะสานฟ้าทุ่มทรัพย์มหาศาล หล่อหลอมกายเนื้อให้เขา ช่วยเหลือเขาเร่งเร้าระดับพลัง สมบัติวิเศษทั้งหลายมิได้ขาดแคลน ครั้นกาลเวลาล่วงผ่านหลายปี บัดนี้เขาก็บรรลุระดับรวมลมปราณขั้นสมบูรณ์พร้อมแล้วที่จะทะลวงสู่ระดับวางรากฐาน
“นับเป็นโชควาสนาของเจ้าก็ว่าได้”
ลวี่หยางพยักหน้าเบาๆ ที่แท้แล้ว เหล่าวิญญาณธงภายในธงหมื่นวิญญาณนั้น ส่วนใหญ่ล้วนไม่อาจยกระดับพลังได้ เพราะโดยหลักการแล้ว วิญญาณธงก็คือผู้ที่ตายตกไปแล้ว
ทว่าบรรดาวิญญาณธงที่อยู่ในตำแหน่งสูงกลับต่างออกไป
ทั้งซู่หนี่ว์ บรรพชนอสูรวิญญาณ เงาร่างของจ้าวยอดเขาปะสานฟ้า เฉินซิ่นอัน ตลอดจนวิญญาณบรรพชนตระกูลอวิ๋นที่เพิ่งถูกเก็บกู้มา ล้วนแล้วแต่เป็น “ผู้มีชีวิตที่เข้าสู่ธง” โดยแท้
วิญญาณธงประเภทนี้ ยังมีโอกาสคืนชีพกลับมาอีกครา
สำหรับคนเหล่านี้ ธงหมื่นวิญญาณเป็นเพียงพันธนาการอย่างหนึ่งที่ใช้สกัดขัดขวางไม่ให้คิดร้ายต่อตัวผู้ถือครอง หาได้ขัดขวางการเติบโตของพลังภายในแต่อย่างใด
ทว่าท่ามกลางเหล่าวิญญาณธงเหล่านี้ เฉินซิ่นอันกลับนับว่าอ่