อนแอที่สุด เพราะวิญญาณธงตนอื่นๆ ล้วนมีพื้นฐานระดับวางรากฐานติดตัวมาแต่เดิม มีเพียงเขาเท่านั้นที่ไม่ใช่ ซึ่งหากมิใช่เพราะจ้าวยอดเขาปะสานฟ้าทุ่มเทสุดกำลัง ไม่รู้ลงทรัพย์และสมบัติล้ำค่ามากมายเพียงใด เขาคงไม่มีทางก้าวมาถึงระดับนี้ได้แน่แท้
“ทั้งสิ้นย่อมเป็นเพราะนายท่านเมตตาชุบเลี้ยง”
ณ ภายในยอดเขาปะสานฟ้า วิญญาณธงเฉินซิ่นอันไม่เอื้อนเอ่ยเกินความจำเป็น เพียงควักเอาแก่นทองแห่งกายาตถาคตที่เพิ่งได้รับจากจ้าวยอดเขาปะสานฟ้าออกมายื่นส่งผ่านห้วงจิต
“นายท่าน นี่คือสิ่งที่ข้าพบพานมา…”
ลวี่หยางเห็นท่าทีเช่นนี้ก็นับว่าพอใจนัก
แม้เขาไม่ใส่ใจแก่นทองคำเพียงชิ้นเดียวนี้นัก แต่สิ่งนี้คือ “ท่าที” ซึ่งเขาจะไม่รับก็ย่อมได้ ทว่าเฉินซิ่นอันกลับไม่มีสิทธิ์ไม่มอบให้!
เห็นอีกฝ่ายรู้หน้าที่ถึงเพียงนี้ เขาย่อมวางใจได้มากขึ้นอีกส่วนหนึ่ง
“เก็บไว้เถอะ”
ลวี่หยางส่ายศีรษะเบาๆ
“ไหนๆ เจ้าก็ได้โชควาสนาแล้ว ก็จงคว้าไว้ให้มั่น หากครั้งนี้เจ้าทะลวงถึงระดับวางรากฐานได้ ภายภาคหน้าก็จะเป็นกำลังหนึ่งให้แก่ข้าได้เช่นกัน”
“…ข้าน้อยเข้าใจแล้ว!”
วิญญาณธงเฉินซิ่นอันได้ฟังถึงกับรู้สึกตื้นตัน โชคชะตาของตนช่างนับว่าโชคดียิ่งนัก หากวันนั้นลวี่หยางมิได้ลงมือเลือกตนด้วยตัวเอง วันนี้เขาคงยังเป็นเพียงวิญญาณดวงหนึ่งในธงหมื่นวิญญาณเท่านั้น
ที่จริงแล้วเป็นเพียงวิญญาณธรรมดาในธงก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายนัก ทว่าได้ก้าวสู่การเป็น “วิญญาณธงระดับวางรา
