ำได้แล้วนี่คะ? ไม่ได้เป็นพวกไร้ประโยชน์ที่เรียนรู้ไม่ได้สักหน่อย”
พยาบาลกระทืบเท้าด้วยความโมโห “คุณกำลังจิกกัดฉันอยู่เหรอคะ?”
“คุณคิดมากไปแล้วค่ะ ฉันกำลังด่าคุณอย่างเปิดเผยต่างหาก พยาบาลอย่างคุณที่มาพาลใส่คนไข้เพราะอารมณ์โกรธ แทงเข็มไปทั่วบนมือคนไข้แบบนี้ ไม่มีสำนึกรับผิดชอบเลยสักนิด! ฟังนะ ไปลาออกซะเถอะ หรือไม่ก็อย่ามาโทษกันถ้าฉันทำให้คุณทำงานที่นี่ไม่ได้อีก”
พยาบาลไม่ใส่ใจคำพูดของหมิงจูเลยแม้แต่น้อย เธอเหลือบมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยท่าทางหยิ่งยโส แล้วแค่นเสียงเย้ยหยัน “แค่คนบ้านนอกจากชนบท ใครจะไปกลัวกัน”
พยาบาลเหลือบมองหมิงจู แล้วหันหลังเดินออกไปอย่างเย่อหยิ่ง
พี่ชายที่อยู่ข้างๆ ปลอบโยนด้วยความหวังดี “คุณหนู ไม่ต้องไปโกรธพวกเขานักหรอก งานของพวกเขาไม่ใช่เรื่องที่ชาวนาอย่างพวกเราจะไปจัดการได้หรอกนะ”
หมิงจูเลิกคิ้วขึ้น “ก็ไม่แน่หรอกนะคะ”
แต่ตอนนี้เธอไม่รีบร้อนที่จะจัดการอีกฝ่ายหรอก เพราะเรื่องที่เร่งด่วนที่สุดคือการดูแลผู้กองเจียงของเธอให้ดีขึ้นเสียก่อน
เจียงตั่วไม่ฟื้นขึ้นมา เธอก็ไม่มีอารมณ์ไปจัดการมารร้ายพวกนี้หรอก
เธออ้างว่ากลัวจะรบกวนการพักผ่อนของพี่ชายข้างๆ แล้วก็ดึงผ้ากั้นกลางเตียงทั้งสองข้างออก จากนั้นก็เข้าไปในมิติเพื่อนำน้ำไท่สุ้ยมาหนึ่งแก้ว
มีน้ำแล้ว
