ีกว่า “อ้อ พี่สะใภ้ ผมยืมหม้อจากน้าคนหนึ่งที่อยู่ตรงข้ามถนนให้แล้วครับ วันนี้และวันต่อไป ตอนกลางวันกับตอนเย็น พี่เข้าไปทำอาหารให้ผู้กองที่บ้านเธอได้เลย”
หมิงจูพยักหน้าขอบคุณ
ช่วงบ่าย เธอขอให้เฉียวปินช่วยอยู่ดูแลเจียงตั่ว ส่วนเธอเองก็หิ้วปลาออกจากโรงพยาบาล ตรงไปยังบ้านของน้าคนนั้นตามที่เฉียวปินบอก เพื่อทำปลาตุ๋น
หลังจากเธอออกไป พี่ชายเตียงข้างๆ ต้องการไปเข้าห้องน้ำ แต่ไม่มีญาติมาเฝ้า เฉียวปินจึงช่วยพยุงพาเขาไป
ระหว่างทาง พี่ชายเล่าเรื่องที่พยาบาลรังแกหมิงจูเมื่อครู่ให้เฉียวปินฟัง
เฉียวปินฟังแล้วก็โกรธมาก ตอนที่เดินผ่านโต๊ะพยาบาล เขาก็มองพยาบาลที่น่ารังเกียจคนนั้นอย่างขุ่นเคือง…
ทางด้านนี้ หมิงจูใช้เวลาตุ๋นซุปปลาด้วยไฟอ่อนๆ สองชั่วโมง เมื่อกลับมาที่ห้องพักผู้ป่วย ก็เป็นเวลาอาหารเย็นพอดี
เมื่อเธอยกซุปปลาออกมา กลิ่นหอมสดชื่นก็อบอวลไปทั่วห้อง
พี่ชายข้างๆ กลืนน้ำลายเอื๊อก หมิงจูเป็นคนใจกว้างอยู่แล้ว หลังจากแบ่งซุปปลาไว้ให้เจียงตั่วและเฉียวปิน เธอก็ขอให้เฉียวปินยกไปให้พี่ชายคนนั้นอีกถ้วยหนึ่ง
พี่ชายไม่กลัวร้อน ซดซุปปลาหมดถ้วยอึกใหญ่ ซดไม่กี่อึกก็ต้องรู้สึกเสียดาย เพราะซุปปลาแสนอร่อยแบบนี้ ควรจะค่อยๆ จิบลิ้มรสทีละน้อย
ช่างน่าเสียดาย!
เฉียวปินดื่มแค่ซุปปลาอย่างเดียวคงไม่อิ่ม เลยถือโอกาสตอ
