เต้าหู้ตามหมิงจูด้วยเหรอ?”
เจียงชุ่ยหลันยิ้ม “ใช่ค่ะพี่”
“เต้าหู้ของหมิงจูไม่ได้ทำจากน้ำไท่สุ้ยหรอกเหรอ? เธอไม่มีน้ำไท่สุ้ย ทำยังไงถึงทำแบบเดียวกันได้ล่ะ?”
“ซื้อมาจากหมิงจูค่ะ ทำเต้าหู้เสร็จแล้ว ฉันก็ให้หมิงจูห้าเฟินต่อเต้าหู้หนึ่งชั่ง”
พี่ข้างบ้านอ้าปากค้าง!
“แพงขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เจียงชุ่ยหลันส่ายหน้า “ไม่แพงหรอกค่ะ เต้าหู้ที่ทำจากน้ำไท่สุ้ย พวกเราขายชั่งละหนึ่งเหมาห้าเฟินค่ะ”
นี่คือเรื่องที่สามีของเธอกลับมาบอกเมื่อวาน หมิงจูบอกว่าถ้ามีคนถามหาก็ให้บอกความจริงไป แม้เธอจะไม่เข้าใจเป้าหมายของหมิงจู แต่เธอก็รู้ว่าการทำตามเป็นเรื่องที่ถูกต้อง
และการที่หมิงจูทำแบบนี้ ย่อมมีจุดประสงค์
รถของสหกรณ์ร้านค้าจะมาทุกสามวัน แทนที่จะปกปิดเรื่องที่เธอร่วมมือกับเจียงชุ่ยหลันทำเต้าหู้ สู้ให้คนอื่นรู้ไปเลยจะดีกว่า
ยิ่งกว่านั้น เธอก็เริ่มขี้เกียจแล้วจริงๆ เรื่องการทำมาหากินบางอย่าง ให้เธอทำไม่กี่วันอาจจะยังรู้สึกตื่นเต้น แต่ถ้าทำนานไปก็เหนื่อย เธอเบื่อกับการบดถั่วเหลืองแล้ว
หากลองคิดดูให้ดี บางทีอาจจะมีวิธีหาเงินที่ง่ายกว่านี้อยู่ก็ได้ไม่ใช่หรือ?
