หยวนจากมืออีกข้าง “คุณป้า ทำธุรกิจต้องซื่อสัตย์นะคะ เรามาทำตามที่ตกลงกันไว้เถอะ หนูจะเอาเฉพาะส่วนแบ่งที่ตกลงไว้เท่านั้น อะไรที่ไม่ได้พูดไว้ หนูไม่เอาค่ะ เอาล่ะ หนูต้องกลับบ้านไปจัดการเรื่องอาหารกลางวันแล้ว ป้าก็รีบไปจัดการเรื่องของป้าเถอะค่ะ เด็กๆ ใกล้จะเลิกเรียนกันแล้ว”
เธอเดินไปไม่กี่ก้าว แล้วก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเสริมว่า “อ้อ ป้าคะ น้ำแกงเต้าหู้ที่เหลืออยู่ในหม้อ อย่าเอาให้เด็กๆ กินอย่างเดียวนะคะ สุขภาพป้าเองไม่ค่อยดี ดื่มเยอะๆ บ้างก็จะดีต่อสุขภาพค่ะ ร่างกายแข็งแรงก็จะดูแลเด็กๆ ได้ดีขึ้นด้วยนะคะ”
“อืม ได้เลย จูจู เดินทางดีๆ นะ”
เมื่อหมิงจูหันหลังเดินไปอีกครั้ง เจียงชุ่ยหลันก็ก้มลงมองเงินแปดหยวนในมือ น้ำตาหยดแหมะไหลอาบแก้ม ยากจนมาครึ่งชีวิต ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะได้เงินเกินห้าหยวน
ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณหมิงจูมากๆ เธอจะไม่มีวันลืมบุญคุณอันยิ่งใหญ่ที่หมิงจูมอบโอกาสให้ครอบครัวของเธอไปทั้งชีวิตนี้เลย
เธอเช็ดน้ำตาแล้วหันหลังจะกลับเข้าบ้าน แล้วก็เห็นภรรยาของบ้านข้างๆ เดินออกมา ก่อนจะเดินยิ้มเข้ามาหา
เธอยัดเงินใส่กระเป๋าไปลวกๆ เพื่อนบ้านก็กระซิบถามว่า “ชุ่ยหลัน ฉันเห็นว่าตอนเช้าตรู่เธอให้ลูกสองคนช่วยบดถั่วเหลืองเยอะขนาดนั้น ที่แท้ก็ขาย
