ยนสมรสในเมืองแล้ว หน้าตาของหัวหน้าหมู่บ้านบูดบึ้ง ไม่ยอมคุยกับใครเลย แสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจลูกเขยคนนี้
หมิงจูรู้สึกว่าตลกดี หมิงต้าโหย่วเคยหมายตาเจียงตั่วมาก่อน เมื่อนำมาเปรียบเทียบกัน สวีข่ายก็เหมือนคนไร้ประโยชน์สิ้นดี หมิงต้าโหย่วจะปลื้มได้อย่างไร
ทั้งสองคนคุยกันไป เต้าหู้ก็ทำออกมาจนเสร็จพอดี
หมิงจูกลับบ้านและรออยู่ไม่นาน หลิวเฉิงไฉก็มาถึง เขายกเต้าหู้ของเธอขึ้นรถไป แล้วก็ขับรถม้าไปจอดหน้าบ้านเจียงชุ่ยหลัน
หลิวเฉิงไฉจ่ายเงินให้ทั้งสองคนต่อหน้า โดยตอนแรกยื่นให้หมิงจู
หมิงจูโบกไม้โบกมือ “นี่คือเต้าหู้ที่ป้าฉันทำค่ะ คุณจ่ายเงินให้คุณป้าก่อน แล้วฉันค่อยมารับส่วนแบ่ง”
หลิวเฉิงไฉก็จ่ายเงินสิบสองหยวนให้เจียงชุ่ยหลันในทันที
นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงชุ่ยหลันหารายได้มากมายขนาดนี้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง มือของเธอสั่นขณะรับเงินไป ขอบตาก็แดงก่ำโดยไม่รู้ตัว
หลังจากหลิวเฉิงไฉไปแล้ว เธอก็นับเงินสี่หยวนเก็บไว้ แล้วยื่นส่วนที่เหลือให้หมิงจู “จูจู เงินนี้ฉันหักค่าใช้จ่ายสามหยวนแล้ว จะเก็บไว้แค่หนึ่งหยวนพอ ที่เหลือก็เอาไปเลย”
สามีของเธอทำงานทั้งวันแบบเต็มวัน ได้คะแนนแรงงานเต็มจำนวน ได้เงินมาประมาณหนึ่งหยวนเท่านั้น เธอเก็บไว้หนึ่งหยวนก็พอใจแล้ว
หมิงจูยิ้มพลางยื่นมือไปรับเงินสี่
