คุณลุงออกไป พวกเขาก็เริ่มกินข้าวเย็นกัน
หมิงจูกินขนมปังแป้งข้าวโพดสองสามคำกับยำมันฝรั่งหั่นเส้นแล้วก็หยุด
เจียงตั่วเห็นว่าวันนี้เธอกินน้อยมาก ก็ขมวดคิ้วถามว่า “ทำไมไม่กินต่อแล้วล่ะ?”
หมิงจูเม้มปาก “กินแบบนี้ทุกวันจนเบื่อแล้ว ไม่อยากอาหารค่ะ พวกคุณกินเถอะ”
เจียงตั่วมองหน้าเธอ แล้วเงียบไปครู่หนึ่ง “พรุ่งนี้บ่ายฉันจะเข้าเมือง มีอะไรที่อยากซื้อไหม?”
เขาจะเข้าเมืองอีกแล้วเหรอ?
หมิงจูไม่ได้ถามอะไรมาก เธอคิดถึงของที่ต้องการแล้วพูดว่า “ซื้อหนอนไหมมาเยอะๆ หน่อยนะคะ”
หนอนไหมที่ซื้อมาก่อนหน้านี้ เพิ่งมีอายุได้สิบกว่าวันเท่านั้น แต่เพราะกินใบหม่อนที่บำรุงด้วยน้ำจากน้ำพุวิเศษ พวกมันจึงเริ่มปล่อยใยแล้ว
เธอจะต้องเลี้ยงหนอนไหมให้มากที่สุดก่อนฤดูหนาวมาถึง เพื่อให้เพียงพอกับการตัดเย็บเสื้อผ้าให้สมาชิกทั้งสามคนในครอบครัวใส่ในฤดูหนาว
เจียงตั่วพยักหน้า
เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากหมิงจูทำเต้าหู้เสร็จ เธอก็ไปที่บ้านของหมิงต้าเฉิง เพื่อสอนเจียงชุ่ยหลันถึงวิธีทำเต้าหู้ให้อ่อนนุ่มและสวยงาม
ตอนนี้เจียงชุ่ยหลันมองหมิงจูแล้วรู้สึกชอบสาวน้อยคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ จึงเอ่ยปากพูดคุยด้วยมากขึ้น เธอเล่าเกี่ยวกับเรื่องซุบซิบนินทาในหมู่บ้านวันนี้ว่าเมื่อเช้า หัวหน้าหมู่บ้านพาหมิงเสี่ยวเจี๋ยและสวีข่ายไปจดทะเบี
