งที่เท่าไหร่ไม่รู้ ก็มีป้าๆ หลายคนกำลังพักผ่อนอยู่เช่นกัน
หลายคนเห็นเธอแล้วก็ไม่ได้พูดคุยกันมากนัก เพราะพวกเธอก็ไม่ได้สนิทกับเธออยู่แล้ว
หมิงจูนั่งลงข้างๆ เห็นป้าที่อยู่ใกล้เธอที่สุดดื่มน้ำในกาน้ำจนหมด เธอก็เลิกคิ้วขึ้น “คุณป้า น้ำหมดแล้วเหรอคะ? น้ำของหนูยังไม่หมดเลย แบ่งไปก่อนสิคะ”
“ไม่เป็นไรหรอก ใกล้ได้เวลาพักแล้ว”
หมิงจูพยักหน้า “นี่คือน้ำไท่สุ้ยต้มค่ะ ช่วยคลายความเหนื่อยล้าได้ดีทีเดียว ถ้าคุณป้ารังเกียจก็ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ”
ป้าคนนั้นได้ยินที่เธอพูดก็หันมา “จะรังเกียจอะไรล่ะหมิงจู ถ้างั้น…แบ่งให้ป้าหน่อยก็ได้ ป้าคอแห้งมากเลย”
หมิงจูยิ้มอย่างเบิกบาน เทน้ำในกาน้ำทั้งหมดลงในกาน้ำของคุณป้า
ป้าที่อยู่ข้างๆ เห็นดังนั้นก็พูดขึ้นบ้าง “หมิงจู มีอีกไหม? กาน้ำของฉันก็ไม่มีน้ำแล้ว ดูสิ…”
หมิงจูส่ายกาน้ำอย่างเสียดาย “ของหนูก็หมดแล้วค่ะ แต่ถ้าป้ากระหายน้ำมากจริงๆ ที่นี่ก็อยู่ไม่ไกลจากบ้านหนูเท่าไหร่ หนูจะพาคุณป้าไปเติมน้ำที่บ้านนะคะ หนูต้มน้ำทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วค่ะ”
อีกหลายคนได้ยินดังนั้นก็ตอบรับพร้อมกัน “พวกเราไปด้วยได้ไหม?”
นี่คือน้ำไท่สุ้ย ใครบ้างจะไม่ชอบของดีที่ได้มาฟรีๆ!
หมิงจูขมวดคิ้วแล้วพูดอย่างเต็มใจ “ก็ได้ค่ะ พวกเรารีบไปแล้วรีบกลับ จะได้ไม่เสียเวล
