รู้สึกดีมากจนปล่อยตัวตามเขา…
เธอเอาฟางปิดบังร่างกายแล้วเดินไปที่หน้าคอกวัว มือคลำหาในกระเป๋าเสื้อ ด่าไปพลางหาหลักฐาน “จริงๆ นะ ผู้หญิงคนนี้แหละที่ทำร้ายฉัน เดี๋ยวเอาให้พวกป้าดู…”
เธอพึมพำพูดไปเรื่อยๆ เสียงก็เงียบไปในทันที
กระดาษอยู่ไหน?
ริมฝีปากของหมิงจูหยักโค้ง กระดาษนั่น แน่นอนว่าเธอหยิบออกไปอย่างระมัดระวังผ่านการใช้มิติ ขณะที่ทั้งสองคนถอดเสื้อผ้าออกจนหมด
เธอต้องขอบคุณทั้งสองคนที่ทิ้งเสื้อผ้าไว้ข้างคอกวัวก่อนที่จะไปมีความสุข ให้โอกาสเธอได้เข้าถึงเสื้อผ้าเหล่านี้
เธอทำหน้าไร้เดียงสาและพูดตามคำพูดของหมิงเสี่ยวเจี๋ย “ได้ ในเมื่อพวกเธอไม่เชื่อคำพูดของป้าๆ และยังจะใส่ร้ายฉัน พวกเธอก็เอากระดาษที่ได้ออกมาสิ เราจะไปที่สถานีตำรวจเพื่อเปรียบเทียบว่านั่นเป็นลายมือของฉันหรือเปล่า!”
“แล้วเราจะได้รายงานว่าพวกเธอสองคนทำเรื่องผิดประเวณี หมิงเสี่ยวเจี๋ย เธอก็เคยบอกไว้ว่าการทำเรื่องแบบนี้มีโทษ ‘กินถั่วลิสง’ [**] ในเมื่อเธอไร้ยางอายขนาดนี้ อย่ามาโทษกันทีหลังว่าพวกเราแจ้งความผิดของเธอเลยนะ!”
