เราต่างคนต่างทำงาน ถ้าสุขภาพของคุณป้าไม่ได้มีปัญหาอะไร ลุงกับป้าก็ทำตามที่หนูบอกเถอะนะคะ ลุงกับป้าสองคนลองปรึกษากันก่อนดูก็ได้ ถ้าอยากมาช่วยกัน เย็นพรุ่งนี้ก็มารับน้ำที่บ้านหนูไปแช่ถั่วเหลืองนะคะ เราจะเริ่มส่งสินค้าวันมะรืนค่ะ”
หมิงต้าเฉิงยังไม่ได้กินข้าวเย็น หมิงจูจึงไม่พูดอะไรมาก เธอคุยเสร็จก็ดึงเจียงตั่วกลับบ้านก่อน
ทั้งสองคนเดินฝ่าความมืดบนถนนชนบทที่เต็มไปด้วยเสียงจิ้งหรีดเรไร มองดูหญ้าป่าที่ลมพัดโบกสะบัดไปมา เงาของหญ้าบนถนนสลับซับซ้อนกัน หมิงจูรู้สึกว่าทิวทัศน์แบบนี้ช่างสบายตาดีจริงๆ
หางตาของเธอรู้สึกว่าเจียงตั่วคอยมองอยู่เป็นระยะ พอหันไป เธอก็สบตาเข้ากับเขาพอดี…
เธอกระเถิบไปยืนข้างเจียงตั่ว แล้วยกแขนขึ้นมาโอบแขนของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ “ผู้กองเจียง คุณเอาแต่จ้องทำไมคะ มีอะไรจะพูดกับฉันหรือเปล่า?”
เจียงตั่วก้มมองแขนที่เธอโอบไว้ ครึ่งตัวของเขาก็รู้สึกร้อนผ่าวและชาไปหมดอย่างไม่รู้สาเหตุ
ถ้าตอนนี้เขาขอให้ปล่อยมือ เธอจะต้องพูดประชดประชันอีกแน่ว่าไม่มีใครเห็น
พูดไปมากเข้า จะดูเหมือนว่าเขาจู้จี้มากเกินไป
เจียงตั่วหลบสายตา ปล่อยให้เธอโอบแขนเขาไว้ แล้วชะลอฝีเท้าลง “ทำไมถึงคิดจะเก็บส่วนแบ่งล่ะ?”
หมิงจูพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “ถ้าฉันให้เปล่าๆ ก็ไม่ใช่การช่วยเหลือ
