เสียงของหลานหรือ?”
หมิงจูยิ้ม “ที่หนูมาหาพวกคุณลุง เพราะไม่ได้อยากให้ลุงกับป้าทำเต้าหู้ธรรมดาๆ อยู่แล้วค่ะ ถั่วเหลืองลุงกับป้าเตรียมเองได้เลย ส่วนน้ำ หนูจะจัดหาให้วันละถัง พอใช้แน่นอนค่ะ”
หมิงต้าเฉิงรีบโบกมือ “ไม่ได้ ไม่ได้ นั่นมันน้ำไท่สุ้ย ของหายากขนาดนั้น พวกเราจะเอาเปรียบไม่ได้”
หมิงจูหัวเราะเบาๆ “คุณลุง อย่าเกรงใจหนูเลยค่ะ ลูกทั้งสี่คนอยู่ในวัยกำลังโต ต้องดูแลให้พวกเขาได้กินอิ่มนะคะ”
เจียงชุ่ยหลันได้ยินดังนั้น ดวงตาพลันแดงก่ำ “หมิงจู ฉันยินดีร่วมงานกับเธอ แต่เต้าหู้จะอร่อยได้ก็เพราะน้ำ เราจะใช้น้ำของเธอฟรีๆ ไม่ได้”
“งั้นก็ได้ค่ะคุณป้า เรามาทำความเข้าใจกันให้ชัดเจนก่อนแล้วกัน เต้าหู้หนึ่งชั่งหนูขายได้หนึ่งเหมาห้าเฟิน ถ้าให้น้ำ คุณก็แบ่งเงินมา หนูขอห้าเฟินต่อเต้าหู้หนึ่งชั่ง จัดส่งทุกสามวัน ครั้งละแปดสิบชั่งค่ะ”
หมิงต้าเฉิงค่อนข้างประหลาดใจ เต้าหู้หนึ่งชั่งขายได้หนึ่งเหมาห้าเฟินเลยหรือ?
หักค่าใช้จ่ายและส่วนแบ่งแล้ว บ้านเขาก็จะเหลือสี่หยวน งั้นหนึ่งเดือนก็…สี่สิบหยวนเลยงั้นหรือ?
ตอนนี้ทั้งบ้านเขายังหาเงินสิบหยวนไม่ได้เลย นี่มันน่าตกใจจริงๆ
“หมิงจู ไม่ต้องหรอก ป้าจะทำงานให้ เอาให้ป้าแค่หนึ่งหรือสองเฟินต่อชั่งก็พอ”
“คุณป้าะะ หนูไม่ชอบเรื่องจุกจิกค่ะ
