ไว้อย่างเรียบร้อยบนจักรเย็บผ้า
หมิงจูหัวเราะเบาๆ อย่างจนใจ ชายคนนี้เป็นประเภทที่เน้นทำมากกว่าพูด ถ้าเป็นในยุคหลัง คงจะทำให้สาวๆ หลงใหลคลั่งไคล้เลยทีเดียว!
ช่วงบ่าย เจียงตั่วกลับมา และเล่าให้หมิงจูฟัง เรื่องผลตอบรับที่หลิวเฉิงไฉให้ข้อมูล
หลิวเฉิงไฉบอกว่าช่วงสองสามวันนี้ เต้าหู้ของเธอเป็นสินค้าที่ขายดีที่สุดในแผนกอาหารของสหกรณ์ร้านค้า แทบจะวางขึ้นแผงปุ๊บก็หมดเกลี้ยงปั๊บ
ยิ่งเขาไปประชาสัมพันธ์ว่าเต้าหู้นี้ทำจากน้ำไท่สุ้ย ความต้องการก็ยิ่งสูงขึ้นไปอีก
ไม่ต้องพูดถึงแปดสิบชั่ง ต่อให้มีสองร้อยแปดสิบชั่งก็ยังขายหมดได้ในพริบตา
ตราบใดที่เต้าหู้ที่อีกฝ่ายทำมีคุณภาพเหมือนกับของหมิงจู เขาก็จะรับซื้อเท่าที่ทำได้
เมื่อได้ยินดังนั้น หมิงจูก็รู้สึกสบายใจ
หลังจากทานอาหารมื้อเย็น หมิงจูก็เดินเล่นกับเขาเรื่อยไปถึงบ้านหมิงต้าเฉิง
หมิงต้าเฉิงเพิ่งกลับจากไร่ เมื่อพบทั้งสองคนหน้าบ้าน เขาก็เชื้อเชิญพวกเขาเข้าไปข้างใน
หมิงจูชวนสองสามีภรรยานั่งคุยกันสักพัก “คุณลุงคุณป้า วันนี้หนูมาหาเพื่อถามว่า สนใจมาทำเต้าหู้ขายให้สหกรณ์ร้านค้ากับหนูไหมคะ”
หมิงต้าเฉิงกับเจียงชุ่ยหลันมองหน้ากันด้วยความสงสัย “หมิงจู ลุงได้ยินคนในหมู่บ้านพูดว่าน้ำที่หลานใช้ทำเต้าหู้เป็นน้ำไท่สุ้ย ถ้าป้าของหลานทำขายด้วย มันจะไม่กระทบชื่อ
