ไท่สุ้ยไปแล้วก็ไม่เป็นไรค่ะ หนูจะจัดการเอง แต่ถ้าป้าถูกรังแกแล้ว ห้ามซ่อนตัวอยู่ข้างนอกนะคะ ต้องจำไว้ว่าให้กลับบ้านแล้วรีบมาหาหนูทันที ป้ามีหลานสาวคอยหนุนหลังอยู่ รู้ไหมคะ?”
หมิงชุนนีได้ยินคำพูดนั้นก็อดร้องไห้ไม่ได้ เธอคิดว่าจูจูจะตำหนิ เธออยู่ที่นี่มานานมากแล้ว และกลัวมากจริงๆ
แต่เหนือความคาดหมาย จูจูไม่ตำหนิเธอเลย ซ้ำยังกอดและปลอบใจเธอด้วย
จูจูเปลี่ยนไปแล้ว จูจูแบบนี้ทำไมถึงดีขนาดนี้นะ?
หมิงจูดึงหมิงชุนนีลุกขึ้น ช่วยปัดเศษหญ้าที่ติดตัวเธอออก และปลอบใจว่า “เอาล่ะค่ะคุณป้า อย่าร้องไห้เลย ไปกับหนูเถอะ!”
หมิงชุนนีเห็นว่าหมิงจูจูงมือเธอเดินตรงไปกลางหมู่บ้าน จึงถามอย่างงุนงง “จูจู เราจะไปไหนกัน?”
หมิงจูเดินเร็วมาก ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความโกรธ “ไปหาคนเพื่อชำระบัญชีค่ะ!”
เธอจูงหมิงชุนนีไปถึงหน้าที่พักบัณฑิต แล้วตะโกนเสียงสุดเสียงเข้าไปข้างในว่า “สวีข่าย ไอ้สารเลว! ออกมาเดี๋ยวนี้!”
เสียงอันดังของเธอ ไม่เพียงเรียกบัณฑิตหลายคนออกมา แต่ยังเรียกชาวบ้านที่อยู่ในละแวกใกล้เคียงออกมาด้วย
ซึ่งในจำนวนนั้นก็มีบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านหมิงต้าโหย่วรวมอยู่ด้วย
สวีข่ายเห็นหมิงจูมาด้วยท่าทีดุดัน และเห็นบาดแผลที่หน้าผากของหมิงชุนนี เขาก็อดประหม่าไม่ได้
เมื่อคืนเขาและบัณ
