ฑิตคนอื่นๆ นั่งรับลมเย็นๆ ในหมู่บ้าน และได้ยินหมิงต้าเฉิงพูดถึงเรื่องที่หมิงจูชงชาสมุนไพรได้ สวีข่ายก็นึกถึงน้ำที่เขาเคยดื่มในวันนั้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เขาอยากรู้ว่าข้างในนั้นใส่อะไรลงไปกันแน่ ทำไมถึงชงน้ำที่หวานชื่นใจขนาดนั้นได้
แต่พักหลังๆ มานี้เขาค่อนข้างกลัวหมิงจู จึงได้คิดร้ายกับหมิงชุนนี
ตอนนี้สวีข่ายรู้แล้วว่าในน้ำนั้นมีไท่สุ้ยผสมอยู่ เขาก็มีกำลังใจขึ้นมาบ้าง
เขาก้าวเข้าไปใกล้ และลดเสียงลงพูดกับหมิงจูว่า “จูจู ฉันรู้ความลับของเธอแล้ว เธอมาคุยกับฉันเป็นการส่วนตัวดีๆ เถอะ บางทีถ้าคุยกันรู้เรื่อง ฉันอาจจะเก็บความลับให้ก็ได้”
“โอ้?” หมิงจูเหลือบมองเขาจากด้านข้าง เขาข่มขู่เธอ ช่างกล้าหาญ
“งั้นนายก็พูดมาสิ อยากจะคุยเรื่องอะไร?”
นอกฝูงชน หมิงเสี่ยวเจี๋ยเห็นหมิงจูและสวีข่ายอยู่ใกล้กันมาก เธอกับสวีข่ายสบตากัน แล้วก็รีบถอยออกจากฝูงชน วิ่งตรงไปยังบ้านของหมิงจู…
หมิงจูไม่ทันสังเกตเห็นเรื่องเหล่านี้ เธอได้ยินเพียงสวีข่ายข่มขู่ว่า “ฉันรู้ว่าเธอมีไท่สุ้ยอยู่ในมือ ถ้าคนในหมู่บ้านรู้เข้า พวกเขาต้องแย่งชิงกับเธอแน่ อยากให้ฉันช่วยเก็บเป็นความลับก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้ เธอต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ไม่หย่ากับเจียงตั่วแล้วมาแต่งงานกับฉันก็ต้องแบ่งไท่สุ้ยให้ฉันชิ้นหนึ่ง”
ดวงตาของหมิงจูเย็น
