่ยมไปเลยค่ะ”
เฉียวปินถูกชมจนเคลิ้ม อายม้วนลูบหัว แล้วลุกขึ้นเดินไปหาเจียงตั่ว
ตอนแรกเขากะว่าจะมาอวดเจียงตั่ว แต่…
แปลกแฮะ เมื่อกี้หัวหน้ายังอารมณ์ดีๆ อยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงได้น่ากลัวขนาดนี้?
ดูจากสายตาแล้ว เหมือนอยากจะขย้ำเขาเลย!
เฉียวปินอดไม่ได้ที่จะหนาวสั่น “หัวหน้าครับ ผม…”
“ในเมื่อเก่งนัก นายก็ไปเข็นอิฐดินดิบทั้งหมดมาวางเรียงให้เรียบร้อยซะ”
เฉียวปินถึงกับพูดไม่ออก เขาเพิ่งช่วยพี่สะใภ้ทำงานไปหยกๆ ทำไมยังโดนทำโทษอีกล่ะเนี่ย?
นี่มันเวรกรรมอะไรกันนะ!
หมิงจูนำกระต่ายไปล้างทำความสะอาด แล้วกลับเข้ามาในครัว เพื่อหั่นต้นหอม ขิง กระเทียม และพริกแห้งบนแท่นเตาอิฐ
เจียงตั่วเดินเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึง หมิงจูจึงถามกลับ “ต้องการอะไรหรือเปล่าคะ? ฉันวางน้ำไว้ที่ร่มในลานบ้านแล้วนะ”
“อืม”
หมิงจูไม่ได้สังเกตถึงความผิดปกติในเสียงของชายหนุ่ม และยังหันไปหั่นเครื่องปรุงต่อ
เมื่อเห็นเจียงตั่วไม่ยอมออกไปเสียที เอาแต่ยืนอยู่ข้างๆ เงียบๆ ร่างกายสูงใหญ่ของเขาก็บังแสงที่ส่องเข้ามาทางประตูไปเกือบครึ่ง ทำให้ในครัวมืดลงไปหลายส่วน
เธอเงยหน้ามองด้วยความสงสัย และเห็นเจียงตั่วจ้องมองเธออยู่ ดวงตาของเขาลึกล้ำจนยากจะคาดเดา
หมิงจูถามอย่างงุนงง “มีอะไรเหรอคะ?”
เจียงตั่วหันไปนั่งบนม้
