ฉันขอเหมาหมดเลย!”
หมิงจูยิ้มแย้ม “เต้าหู้เมื่อวานที่สหกรณ์ร้านค้าขายดีเหรอคะ?”
“เฮ้อ ตอนแรกคนก็บ่นกันว่าแพง ผมก็เลยทำตามวิธีของคุณ ให้คนหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ แจกให้ทุกคนชิม ผลคือคนที่ชิมแล้วติดใจก็ซื้อกันหมดเลย เช้าวันนี้ก็แวะมาที่สหกรณ์ร้านค้าตามหาเต้าหู้ของคุณอีก ผมก็เลยจนปัญญา ต้องมาดักรอคุณที่สถานีขนส่งนี่แหละ”
ที่สำคัญคือ เมื่อวานเขาไม่คิดว่าเต้าหู้ที่แพงขนาดนั้นจะขายหมดอย่างรวดเร็วได้ เขาออกไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียว กลับมาเต้าหู้ก็ขายหมดแล้ว
เขายังไม่ได้เก็บไว้ให้คนในครอบครัวเลย วันนี้ต้องรีบเก็บไว้ล่วงหน้าบ้างแล้ว
หมิงจูหัวเราะเสียงดัง “วันนี้เหมือนเมื่อวานเลยค่ะ สี่สิบชั่ง หกหยวน”
เจ้าหน้าที่ของสหกรณ์ร้านค้าหยิบเงินออกมาพร้อมกับพูดว่า “แล้วพรุ่งนี้เธอจะทำเพิ่มได้ไหม? สี่สิบชั่งไม่พอขายจริงๆ นะ!”
“ฉันจะไม่มาพรุ่งนี้กับมะรืนนี้ค่ะ”
“อะไรนะ?” เจ้าหน้าที่ใจกระตุกวูบเงยหน้ามองเธอ “อย่าเพิ่งสิ สินค้าที่ขายดีขนาดนี้ ให้ของขาดตลาดไม่ได้หรอก!”
“ที่บ้านฉันมีธุระน่ะค่ะ ไม่มีคนพาฉันมาที่เขตตลาด ของหนักขนาดนี้ฉันยกคนเดียวไม่ไหว”
“งั้นผมจะจัดรถของสหกรณ์ร้านค้าไปรับสินค้าถึงบ้านคุณ”
เมื่อได้ยินดังนั้น หมิงจูก็เบิกตากว้าง “คุณ… อยากร่วมมือกับฉันในระยะยาวเหรอคะ?”
“แน่นอนสิ เต้าหู้ของคุณรส
