่อที่กระตือรือร้น เธอก็เลยอดใจไม่ไหว อยากจะตะครุบเขากินเสียแล้ว
ไม่ได้นะ! แค่ตัวอย่างคนเป็นที่โดดเด่นเล็กน้อยเท่านั้นเองนี่ หมอหมิงต้องใจเย็นเข้าไว้!
ตอนเย็น หมิงจูตั้งใจจะช่วยทำอิฐดินดิบ แต่เจียงตั่วบอกว่านี่เป็นงานที่ต้องใช้แรง เขาไม่ยอมให้เธอช่วย ดังนั้นเธอก็เลยรับผิดชอบงานเบื้องหลังให้ดีที่สุด
พวกเขาเลือกที่ว่างกว้างๆ ทางทิศตะวันตกของบ้าน หาวัสดุจากท้องถิ่น ขุดดิน สับฟางข้าว แล้วผสมดินกับฟางข้าวใส่น้ำให้เข้ากัน ปล่อยให้ฟางข้าวนิ่ม แล้วกวนต่อไปจนกลายเป็นโคลนที่เหนียวหนึบหนับ
เจียงตั่วเอาแม่พิมพ์อิฐดินดิบที่ยืมจากชาวบ้านมาจุ่มน้ำ วางลงบนพื้น ใส่โคลนที่ผสมแล้วลงไป กดให้แน่น ใช้ไม้เรียบๆ ปาดหน้าให้เรียบเนียน แล้วก็ยกแม่พิมพ์ออก ทำแบบนี้ซ้ำๆ จนได้อิฐดินดิบมากกว่าหนึ่งร้อยก้อน
จนกระทั่งบริเวณรอบๆ ไม่มีที่ว่างสำหรับตากอีกแล้ว เขาและเฉียวปินถึงได้หยุด
เจียงตั่วประมาณคร่าวๆ ว่าการสร้างห้องครัวขนาดพอเหมาะ หักส่วนที่เป็นประตูและหน้าต่างออก จะต้องใช้อิฐดินดิบประมาณห้าร้อยถึงหกร้อยก้อน ดังนั้นตลอดสี่วันถัดมา เขาและเฉียวปินจึงกลับมาหาที่ว่างทำอิฐดินดิบหลังจากเลิกงาน
ส่วนหมิงจูก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ นอกจากทำอาหารให้พวกเขาและป้าแล้ว เธอยังต้องคอยไปดู ‘แปลงผัก’ ของเธออยู่เสมอ บ
