บลงให้เขาเสียแล้ว
เธอรีบปล่อยเขา พลิกตัวไปนอนบนหมอน ในใจยังคงมีความตื่นเต้นเล็กน้อย
แน่นอนว่าความตื่นเต้นนี้เป็นเพราะเธอกำลังจะได้เริ่มทำธุรกิจ เลยตื่นเต้นมากจนนอนไม่หลับกระทั่งดึกดื่น สุดท้ายก็เผลอกลับไปนอนข้างเจียงตั่ว คลอเคลียไปกับเสียงหายใจที่สม่ำเสมอของเขา แล้วค่อยๆ หลับไป
เสียงไก่ขันในวันถัดมาไม่ได้ปลุกหมิงจูให้ตื่น เจียงตั่วต้องเขย่าหลายครั้งกว่าจะปลุกหญิงสาวร่างเล็กที่กำลังนอนทับอยู่บนตัวเขาให้ตื่นได้…
หมิงจูลืมตาขึ้น มองไปที่ชายหนุ่มอย่างงัวเงีย
เธอพลิกตัวอย่างเงียบๆ กลิ้งกลับไปที่หมอนของตัวเอง หลับตาลงแล้วบ่นพึมพำ “โอ๊ย ทำไมฟ้าถึงสว่างเร็วขนาดนี้นะ… ฉันยังนอนไม่พอเลย”
“งั้นก็นอนต่อเถอะ เต้าหู้ค่อยทำพรุ่งนี้”
พอได้ยินคำพูดนั้น หมิงจูก็ลุกพรวดขึ้นมานั่งทันที แล้วเบะปากพูดว่า “ไม่ได้หรอกค่ะ มันจะเสีย นี่มันถั่วตั้งห้ากิโลกรัมเลยนะ ปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้หรอก!”
เห็นท่าทางเอาแต่ใจของเธอ เจียงตั่วก็ยิ้มมุมปาก
เขาไม่ได้พูดอะไรมาก ออกไปอุ่นอาหารเช้า ทิ้งไว้ให้หมิงจูและป้าส่วนหนึ่ง แล้วตัวเองทานเสร็จก็ออกไปทำงานก่อน
หมิงจูทานอาหารเช้าเสร็จก็มาที่เครื่องโม่หินนอกบ้านเพื่อโม่ถั่วเหลืองกับน้ำในอัตราส่วนหนึ่งต่อหก
เธอออกแรงหมุนโรงโม่หินพร้อมกับบ่นอย่างหงุดหงิดว
