คิดมา เธอก็ผล็อยหลับไป…
เช้าวันรุ่งขึ้น หมิงจูลืมตาขึ้นช้าๆ ท่ามกลางเสียงไก่ขันร้องระงม
สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าหล่อเหลาและคมคายของเจียงตั่วที่อยู่ใกล้มาก ขณะนี้เธอกำลังหนุนหมอนของเขาครึ่งหนึ่ง พร้อมกับกอดเกี่ยวแขนขากับตัวอีกฝ่ายแน่น
ที่แย่ไปกว่านั้นคือ มือข้างหนึ่งของเธอกำลังพาดอยู่บน… ท้องน้อยของเขา
และท่าทางตอนนอนของเจียงตั่วก็แข็งทื่อ เห็นได้ชัดว่าเขานอนไม่สบายเอาเสียเลย
หมิงจูกัดริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว รู้สึกอับอายถึงที่สุด… นี่จะถือว่าเธอกำลังล่วงเกินผู้กองเจียงหรือไม่?
เธอรีบหดฝ่ามือที่อยู่ไม่สุขของเธอกลับมา ก่อนที่เขาจะตื่น!
เธอกำลังค่อยๆ ถอนมือที่พาดอยู่บนท้องน้อยของเขากลับมา พอดีกับที่เจียงตั่วลืมตาขึ้น…
เมื่อทั้งสองสบตากัน หมิงจูก็ลุกขึ้นนั่งทันที เธอหันหลังให้เขาแล้วยิ้มแห้ง “ขอโทษนะคะ คือฉัน… นอนดิ้นไปหน่อย”
เจียงตั่วก็ลุกขึ้นนั่งเช่นกัน แล้วบิดขี้เกียจหมุนคอที่แข็งเกร็ง “อืม ดิ้นมากไปหน่อยจริงๆ”
กลางดึกเธอนอนไปนอนมา ก็คลานขึ้นมาทับตัวเขา จนเขาต้องตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกอึดอัดเหมือนถูกกดทับ
แล้ว… พอเขาดันออก เธอก็จะคลานขึ้นมาอีกครั้ง…
เขาต้องทนทรมานอยู่ตลอดทั้งคืนเลย!
ในตอนนี้ หมิงจูรู้สึกอับอาย ไม่จำเป็นต้องพูดตรงขนาดนั้นก็ได้ สุภาพกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง? เธอเป็นผู้หญิงน
