เธอข้างหมอนของเจียงตั่วเรียบร้อย จากนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนข้างชายหนุ่มบนพื้น
ความร้อนที่แผ่ขึ้นมาจากด้านล่างหายไป หมิงจูถอนหายใจอย่างโล่งอก “ดีจัง”
แต่…
ตอนนี้เจียงตั่วกลับรู้สึกไม่ค่อยดีเอาเสียเลย!
หมิงจูสังเกตได้ว่าลมหายใจของชายหนุ่มข้างกายหนักขึ้น แขนของเขาก็แข็งเกร็ง ราวกับร่างกายกำลังตึงไปหมด
ใช่แล้ว เจียงตั่วเป็นชายหนุ่มเลือดร้อน ตอนนี้มีสาวงามอยู่ข้างกายแต่ไม่อาจแตะต้องได้ ไม่ว่าจะมีจิตใจแข็งแกร่งแค่ไหนก็ยากที่จะต้านทาน…
หมิงจูคิดเช่นนั้น จึงตบแขนเขาเบาๆ เพื่อปลอบโยน “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณก็แค่คิดซะว่าฉันเป็นเฉียวปินก็พอ”
เจียงตั่วตอบด้วยเสียงแหบพร่า “ฉันไม่นอนกับเฉียวปิน”
“งั้นคุณก็แค่คิดซะว่าฉันไม่มีตัวตนไปเลยก็ได้ค่ะ รีบเข้านอนเถอะ”
เจียงตั่ว “…”
กลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจวนเวียนอยู่ข้างจมูกเช่นนี้ เขาจะแสร้งทำเหมือนว่าเธอไม่มีตัวตนได้อย่างไร?
เขาหายใจออกช้าๆ ใช้พลังใจอันแข็งแกร่งพยายามระงับความร้อนรุ่มที่เกิดขึ้นทั่วร่างในขณะนี้…
ตอนนี้หมิงจูรู้สึกไม่ร้อนอีกต่อไปแล้ว แต่ก็รู้ว่าการนอนบนพื้นไม่ใช่ทางแก้ปัญหาในระยะยาว
ไม่ได้การแล้ว ช่วงนี้ต้องหาเวลาไปสร้างห้องครัวเล็กๆ ด้านนอก ช่วงหน้าร้อนในอนาคตจะได้ทำอาหารข้างนอกได้ ไม่อย่างนั้นเตียงดินนี้คงจะร้อนเกินไป!
คิดไป
