และยืนกรานที่จะพาหมิงเยี่ยนกลับไปแต่งงานกับหลานชายสติไม่ดีของเธอ
ผลคือทั้งสองบ้านเกิดความขัดแย้งจนทะเลาะวิวาท หมิงกั๋วอันพลั้งมือผลักแม่เฒ่าชวีจนล้มลงกับพื้นและสิ้นใจตาย
ลูกสะใภ้ตระกูลชวีถือโอกาสร้องไห้คร่ำครวญ ขอให้หมิงเยี่ยนแต่งเข้าบ้านสกุลชวี หรือไม่ก็ให้หมิงกั๋วอันไปรับโทษประหารชีวิต!
หมิงฉางเหอชั่งน้ำหนักแล้ว เพื่อรักษาชีวิตลูกชายไว้ จึงไม่สนใจเสียงร้องไห้ของหลานสาว ตกลงว่าจะให้เธอแต่งงานกับบ้านสกุลชวีในวันพรุ่งนี้
หมิงจูได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดขณะที่เดินไป เธอได้แต่ถอนหายใจ ‘บ้านหมิงฉางเหอสมควรรับผลกรรมที่ตัวเองก่อไว้จริงๆ! ส่วนแม่เฒ่าชวีคนนั้น…เธอช่วยได้ครั้งหนึ่ง แต่ช่วยไม่ได้ครั้งที่สอง คนแบบนี้ชอบฝืนชะตา ไม่ยอมเลิกราจนกว่าจะถึงจุดจบ!’
แต่หมิงฉางเหอเลือกวันไหนไม่เลือก ทำไมต้องเลือกวันพรุ่งนี้ด้วย?
นี่มันน่ารังเกียจจริงๆ!
เมื่อเจียงตั่วส่งหมิงจูกลับถึงบ้าน พวกเขาก็เห็นหมิงชุนนีกำลังก่อไฟทำอาหารอยู่
เมื่อเห็นเจียงตั่วเข้ามาในลานบ้าน เธอก็รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งเข้าไปในห้องฝั่งตะวันตก
เจียงตั่วคิดว่าป้ายังกลัวเขาอยู่ จึงวางตำราลงบนโต๊ะยาวแล้วเตรียมจะเดินออกไป
ในขณะนั้น หมิงชุนนีก็เดินออกมาจากในห้อง พร้อมกับถือผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงและผ้าเช็ดหน้าสีขาวผืนเล็กที่ห่อ
