ของบางอย่างเอาไว้
เธอมองหมิงจูแล้วชี้ไปที่เจียงตั่ว “เอานี่… ให้หลานเขยของฉัน”
พูดจบเธอก็ยื่นของให้หมิงจู แล้ววิ่งหายไปอีกรอบ
หมิงจูมองผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงในมือแล้วยิ้ม “ผืนนี้คุณป้าท่านเย็บให้ค่ะ ตอนที่คุณย่ายังมีชีวิตอยู่ ท่านมักจะเล่าเรื่องราวของคนรุ่นก่อนให้พวกเราฟัง ท่านบอกว่าตอนนั้นแต่งงานกัน ต้องสวมมงกุหงส์และผ้าปักลายหลากสี สวมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดง ซึ่งหมายถึงการมีชีวิตที่รุ่งเรืองตลอดไป ป้าของฉันคงจำขึ้นใจ เลยทำชุดนี้เผื่อฉันด้วย… แต่คนรุ่นเราไม่นิยมธรรมเนียมแบบนี้ คุณคงไม่รังเกียจใช่ไหมคะ?”
เจียงตั่วไม่คิดว่ามีอะไรเสียหายเลย กลับรู้สึกว่านี่คือพิธีกรรมตามธรรมเนียมอย่างหนึ่ง “ฟังดูเข้าท่านะ”
หมิงจูเดาว่าเขาคงไม่รังเกียจ เธอจึงเปิดผ้าเช็ดหน้าสีขาวออก ภายในมีแหวนธนูสีเขียวเข้ม
ตามความทรงจำจากเจ้าของร่างเดิม ย่าเคยบอกว่าของชิ้นนี้ต้องเก็บไว้ให้หลานเขยในอนาคต
เธอยื่นของชิ้นนี้ให้เจียงตั่ว “นี่คือของหมั้นหมายของคุณปู่กับคุณย่าฉันค่ะ คุณย่าท่านเคยบอกว่าฝากไว้ให้หลานเขยในอนาคต ถ้าคุณไม่รังเกียจก็รับไว้เถอะค่ะ”
เจียงตั่วมองแหวนธนูแล้วรู้สึกประหลาดใจ… เธออยากแต่งงานกับคนอื่นชัดๆ แต่ตอนนี้กลับยอมมอบของหมั้นชิ้นสำคัญให้เขา
เธอต้องการจะบอกเขาว่า เธออยากใช้ชีวิตอยู่กับเขาอ
