“ถึงจะเป็นลูกสาวกับหลานชายของหัวหน้าหมู่บ้าน พวกคุณก็ไม่ควรกล่าวหาคนอื่นมั่วซั่วแบบนี้นะคะ”
ขณะที่หมิงจูพูด เธอก้าวขึ้นไปข้างหน้า และหยุดยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคน กลายเป็นจุดรวมสายตาของทุกคนทันที
“อย่าว่าแต่ฉันที่เป็นหญิงบริสุทธิ์ไม่กล้าปีนบ้านผู้ชายตอนกลางดึกเลย ต่อให้ฉันกล้า ร่างกายที่บอบบางและตัวเล็กแค่นี้จะไปสู้หมิงเจ๋อที่แข็งแรงกำยำได้ยังไงกันคะ? และต่อให้เขาเป็นแค่คนอ่อนแอที่ถูกฉันล้มได้ ฉันก็ไม่มีทางแบกคนหนักขนาดนี้ไปแขวนบนต้นไม้ได้หรอกค่ะ!”
ชาวบ้านทุกคนได้ยินดังนั้นก็เข้าใจกระจ่าง ต่อให้หมิงจูจะดื้อรั้นแค่ไหน แต่การต่อสู้กับผู้ชาย… เธอก็ไม่น่าจะสู้ได้เปรียบเช่นนี้
หมิงเจ๋อเห็นว่าทุกคนเริ่มไม่เชื่อเขาแล้ว จึงสะบัดหลุดจากการพยุงของหัวหน้าหมู่บ้าน กระโจนไปข้างหน้า พลางสบถด่าหยาบคาย “แกหยุดพูดจาแก้ตัวน่ารังเกียจได้แล้ว ตอนนั้นฉันหลับสนิทอยู่ แกก็เอาไม้มาฟาด ฉันยังไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ!”
ขณะพูดเขาก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าหมิงจู ดวงตาที่เปล่งประกายของหมิงจูฉายแววระแวดระวัง เธอกำลังจะยกเท้าถีบเขา แต่แล้วเงาร่างใหญ่ก็มาบังร่างเล็กของเธอเอาไว้
เจียงตั่วปกป้องเธอด้วยการเข้ามาขวางหน้า ชายร่างสูงจับแขนของหมิงเจ๋อเอาไว้ทันที ทำให้อีกฝ่ายขยับตัวไม่ได้ ราวกับว่าถูกเชื่อมติดกับพื้นด้วย
