เหล็กเส้นและปูนซีเมนต์!
“เจียงตั่ว คุณเป็นแค่ทหารอาสาจากที่อื่น อย่ามายุ่ง!”
ริมฝีปากของเจียงตั่วกระตุกยิ้ม เสียงของเขาเย็นยะเยือกเหมือนน้ำแข็ง “เธอคือเจ้าสาวของฉัน เรื่องของเธอก็คือเรื่องของฉัน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ริมฝีปากของหมิงจูก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มสดใส ‘ผู้ชายของฉัน ช่างสง่างามและน่าเกรงขามจริงๆ’
หมิงเสี่ยวเจี๋ยสังเกตเห็นรอยยิ้มเยาะหยันของหมิงจู เธอก็โมโหจัด เดินไปหาเจียงตั่วแล้วพูดด้วยอย่างขุ่นเคืองว่า “พี่เจียง ดูหน้าลูกพี่ลูกน้องของฉันสิคะ หมิงจูลงมือโหดร้ายขนาดนี้ ต้องการเอาชีวิตเขาชัดๆ! พี่ช่วยคนพาลแบบนี้ไปได้ยังไง? ยัยนั่นทั้งชั่วร้ายและใจดำ พี่แต่งงานกับมัน มีแต่จะถูกทำร้ายจนตายนะคะ!”
สายตามืดครึ้มของเจียงตั่วตวัดมองผู้พูด แล้วถามกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เธอมีหลักฐานไหม?”
“ฉัน…” หมิงเสี่ยวเจี๋ยพูดไม่ออก ใบหน้าของเธอแดงก่ำขึ้นมาในทันที
หมิงจูเดินออกมาจากข้างหลังเจียงตั่ว แล้วตั้งคำถามกับหัวหน้าหมู่บ้านที่ยังดูขุ่นเคืองอยู่เต็มเปี่ยมว่า “หัวหน้าหมู่บ้านคะ หลานชายกับลูกสาวของคุณใส่ร้ายคนอื่นแบบนี้ คุณคิดจะจัดการอย่างไรคะ?”
หมิงต้าโหย่วพูดอย่างมั่นใจ “หมิงเจ๋อไม่โกหกหรอก”
“แล้วคุณจะหมายความว่าฉันโกหกเหรอคะ? งั้นลองบอกหน่อยสิว่าทำไมฉันต้องทำร้ายเขาโดยไม่มีเหตุผลด้วย
