?”
ไม่รอให้หมิงต้าโหย่วพูด หมิงเสี่ยวเจี๋ยก็โพล่งออกมาทันทีว่า “เพราะเมื่อวานตอนเช้าแก…”
หมิงต้าโหย่วตอบสนองอย่างรวดเร็ว ดึงลูกสาวหนึ่งครั้ง จ้องเป็นสัญญาณบอกให้เธอหุบปาก แล้วเปลี่ยนบทสนทนาไปที่หมิงเจ๋อ “เสี่ยวเจ๋อ เล่ามาสิว่าเกิดอะไรขึ้น”
แขนของหมิงเจ๋อยังถูกเจียงตั่วกำเอาไว้ เขาข่มกลั้นความเจ็บปวด ทนความอึดอัด แล้วพูดขึ้นอย่างโกรธเคือง “เมื่อวานตอนเช้าผมทำงานที่คันดินกั้นน้ำ ตอนที่ยกหิน… ผมเกือบทำมันหล่นใส่หมิงจู เธอคงคิดว่าผมตั้งใจ เลยมาแก้แค้นเอาคืนผมตอนกลางคืน!”
หมิงจูยกยิ้มมุมปาก ‘ใช่แล้ว ถูกต้องทุกอย่างเลย!’
เธอจงใจปลุกเขาให้ตื่น แล้วเอาคืนด้วยวิธีการเดียวกัน บอกให้เขารู้ชัดเจนไปเลยว่า ‘ฉันนี่แหละที่ซ้อมแก แต่แกไม่มีหลักฐาน ฉันไม่ยอมรับ แกจะทำอะไรฉันได้?’
เพราะฉะนั้น ‘โมโห! ตาย! ไป! ซะ!’
“หมิงเจ๋อ คำพูดของนายมันขัดแย้งกันเองไม่ใช่เหรอ? ถ้าฉันอยากแก้แค้นนาย ฉันคงต่อยตีที่คันดินกั้นน้ำตั้งแต่เมื่อวานตอนเช้าไปแล้ว ทำไมต้องทนรอจนตกกลางคืน ปีนกำแพงบ้านไปซ้อมนายให้ลำบากด้วย
? คิดว่าฉันบ้าหรือไง? ฉันว่านายต่างหากที่อยากให้ฉันโดนหินทับตายแต่ทำไม่สำเร็จ พอตอนกลางคืนโดนคนอื่นเข้ามาทำร้ายก็ไม่กล้าสู้กลับ เลยถือโอกาสมาใส่ร้ายฉันแบบนี้!”
หมิงเจ๋อหายใจฮึดฮัด ท่าทาง
