เหมือนจะโมโหตายเสียให้ได้!
ผู้หญิงเลวคนนี้ เมื่อคืนเขามองเห็นเธอกับตาเลยแท้ๆ แต่กลับหน้าด้านไม่ยอมรับ!
“แก… คนเมื่อคืนคือแก!”
“ไม่ใช่ฉัน!”
ขณะที่หมิงจูพูด เธอมองจ้องหน้าของหัวหน้าหมู่บ้าน แล้วเลียนแบบท่าทางโมโหของเขาพร้อมกับพูดว่า “หัวหน้าหมู่บ้านคะ ทุกคนที่นี่รู้กันดีว่าฉันเป็นคนอารมณ์ร้าย มีแค้นก็ต้องชำระซึ่งหน้า! ในหมู่บ้านเราเคยมีคนที่มีปัญหาขัดแย้งกับฉันอยู่หลายคน ฉันเคยปีนกำแพงไปแก้แค้นใครหรือเปล่าคะ? คุณจะมาใส่ร้ายฉันเพียงเพราะหลานชายคุณถูกซ้อมไม่ได้นะ นี่คิดว่าฉันไม่มีพ่อไม่มีแม่เลยรังแกง่ายใช่ไหมคะ? ฉันว่าเรื่องนี้ควรแจ้งความ ให้ตำรวจมาจัดการไปเลย เพราะยังไงฉัน หมิงจูคนนี้ก็บริสุทธิ์ใจ ไม่ได้ทำอะไรผิดค่ะ!”
ยุคสมัยที่ไม่มีกล้องวงจรปิดและการตรวจลายนิ้วมือ จะสืบหาอะไรได้!
คำพูดของหมิงจูหนักแน่นและไม่หวั่นไหว แสดงออกชัดเจนในความรู้สึกว่าตนถูกใส่ร้าย และชาวบ้านโดยรอบในตอนนี้ย่อมเข้าข้างหมิงจูเป็นธรรมดา
แต่ก็มีบางคนที่ไม่สนเลยว่าจะเกิดเรื่องใหญ่อะไร และเรียกร้องว่า “หัวหน้าหมู่บ้าน ทำไมเราไม่แจ้งความล่ะ?”
หมิงเสี่ยวเจี๋ยก็เห็นด้วยทันที “ใช่ค่ะพ่อ เราแจ้งความ ให้คนมาจับหมิงจูไปเลย”
หากหมิงจูถูกจับไปแล้ว เจียงตั่วก็จะเป็นของเธอ!
แต่หมิงต้าโหย่วก
