ลับตวาดลั่น “แจ้งความอะไร! ตอนนี้ยังคิดว่าขายหน้าไม่พออีกหรือไง?!”
ในหมู่บ้านมีเรื่องวุ่นวายไม่เป็นเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น หากมีการประชุมระดับอำเภอ เขาจะต้องถูกวิจารณ์อย่างแน่นอน หากเขาตกงานขึ้นมาเล่า? มันจะเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่เลยไม่ใช่หรือ
เขาเหลือบมองลูกสาวไร้สมองคนนี้ แล้วแสร้งทำเป็นพูดกับหมิงเจ๋ออย่างจนใจ “เสี่ยวเจ๋อเอ้ย ทุกคนอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน อย่าทำให้เรื่องมันแย่ลงเลย…ในเมื่อไม่ใช่หมิงจู และเราก็ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของใคร นายก็ถือเสียว่าเสียเปรียบคือโชคดีแล้วกันนะ!”
หมิงเจ๋อได้ยินดังนั้นก็ตื่นตระหนกรีบพูดขึ้นมาทันที!
“อารอง เป็นฝีมือของเธอจริงๆ นะครับ ผมกล้าสาบานกับสวรรค์เลย ผมไม่ได้ตาฝาดไป!”
“เงียบเดี๋ยวนี้” หมิงต้าโหย่วตอบกลับไปสามคำอย่างไม่พอใจ จากนั้นก็โบกมือกับคนที่กำลังมาดูเหตุการณ์ พร้อมกับกล่าวว่า “งานของวันนี้เหมือนกับเมื่อวาน ทุกคนรีบไปทำงานเถอะ”
เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านพูดจบ ผู้คนก็ทยอยแยกย้ายกันไป
หมิงต้าโหย่วไม่อยากมองหมิงจูอีกต่อไปแล้ว เขาจึงบอกให้หมิงเสี่ยวเจี๋ยพาหมิงเจ๋อกลับไปพักผ่อน แล้วก็เดินเครียดจากไป
ก่อนหมิงจูจะไป เธอยิ้มให้หมิงเจ๋อแล้วพูดว่า “พี่หมิงเจ๋อคะ เห็นไหมว่าคนเราไม่ควรทำอะไรที่ผิดต่อผู้อื่น กรรมตามสนองเร็วกว่าที่คิด! ครั้งหน
