้าถ้าพี่ไปทำให้ใครเขาขัดใจอีก บางทีอาจจะตายโดยไม่รู้ตัวก็ได้นะคะ น่ากลัวจริงๆ!”
“แก…”
หมิงเจ๋อไม่ได้โง่ เขารับรู้ว่าเธอกำลังเตือนเขาอยู่!
หมิงจูไม่เปิดโอกาสให้เขาพูดอะไรต่อ เธอยิ้มยียวน “อย่าโกรธเลยนะคะ โกรธจนสุขภาพแย่ไปก็ไม่คุ้มกัน หัวหน้าหมู่บ้านพูดถูกแล้ว การเสียเปรียบคือโชคดี ครั้งหน้าพี่ควรเสียเปรียบอีกเยอะๆ นะคะ จะได้มีโชคดีเข้ามามากๆ!”
พูดจบ เธอก็จับมือเจียงตั่วเดินจากไป เมื่อเดินไปได้สองสามเมตร ยังไม่ลืมหันกลับไปส่งสายตาท้าทายให้ลูกพี่ลูกน้องคู่นั้น
หมิงเสี่ยวเจี๋ยมองกิริยาของหมิงจู เธอกระทืบเท้าอย่างหงุดหงิด ผลักหมิงเจ๋อไปครั้งหนึ่งแล้วพูดอย่างขุ่นเคือง “ทำไมนายถึงได้ไร้ประโยชน์ขนาดนี้ ทำหินหล่นใส่ก็ทำอะไรยัยนั่นไม่ได้ แล้วตัวเองก็ถูกซ้อมจนเป็นแบบนี้อีก น่าอับอายขายขี้หน้าจริงๆ!”
ตอนนี้หมิงเจ๋อเจ็บปวดไปทั่วทั้งตัว ขณะพูดใบหน้าก็บิดเบี้ยวไปด้วยความรวดร้าว
เขาพยายามแทบตายแต่ผลลัพธ์กลับไม่เป็นที่น่าพอใจ จึงเกิดความโมโหขึ้นมา “เธอมาว่าฉันทำไม? ถ้าไม่ใช่เพราะเธอขอให้ฉันช่วย คิดว่าฉันจะไปมีเรื่องกับนังสารเลวคนนั้น แล้วโดนซ้อมแบบจับมือใครดมไม่ได้แบบนี้หรือ?”
ผู้หญิงคนนั้นช่างโหดร้าย ลงมือได้โคตรใจดำ!
หมิงเสี่ยวเจี๋ยเต็มไปด้วยความชิงชัง โกรธจน
