ยสังเคราะห์แบบนี้ ต่อให้ทนทานไม่ยับง่าย แต่ใส่แล้วก็ยังหนาวในฤดูหนาว ร้อนในฤดูร้อน จะซื้อมาทำไมกัน?”
เมื่อได้ฟังคำพูดของหมิงจู เจียงตั่วก็ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าอย่างใจเย็น ท่าทางเข้าใจแล้ว
“ยังไม่เจอที่ถูกใจสินะ งั้นไปเดินดูที่อื่นกันเถอะ”
เมื่อเห็นทั้งสองคนกำลังจะออกไปจากร้าน พนักงานหญิงก็โมโห เธอตวาดเสียงดังลั่น “ไม่อยากซื้อก็ไม่ต้องซื้อสิ เดี๋ยวก็เอา เดี๋ยวก็ไม่เอา เล่นตลกกับฉันอยู่หรือไง!”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายโกรธ หมิงจูก็รู้สึกสะใจ เธอพูดอย่างร่าเริงว่า “พูดถูกแล้วค่ะ ฉันแค่เล่นตลกกับคุณ ไม่พอใจก็ลาออกไปสิ ยังไงคุณยืนตรงนี้ทั้งเดือนก็หาเงินได้แค่ค่าเสื้อผ้าชุดนี้ งั้นก็อย่าทำเลยดีกว่า”
ก่อนที่พนักงานหญิงจะพูดอะไรกลับมา หมิงจูก็พูดแทรกขึ้นมาอีกว่า “ถ้ายังกล้าพูดจาไร้สาระอีก ฉันจะไปหาเจ้านายของคุณ ต่อให้จะร้องไห้ตีโพยตีพาย สุดท้ายก็ต้องตกงานอยู่ดี!”
เธอพูดจบก็ไม่แม้แต่จะมองหน้าของอีกฝ่ายต่อ เชิดหน้าราวกับราชินีผู้เย่อหยิ่ง แล้วลากเจียงตั่วหันหลังเดินจากไป พนักงานคนนั้นได้แต่โกรธจนกระทืบเท้าแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว
เพราะงานนี้เป็นงานที่ใครๆ ก็อยากได้จนยอมตายเพื่อมันได้เลย เธอจะยอมเสียงานนี้ไปไม่ได้!
เจียงตั่วถูกหมิงจูลากออกมาไกลพอสมควร เขามอง
