ต้องทำอะไรทั้งนั้น”
หมิงจู “หา?”
“งานส่วนของเธอ ฉันจะทำเอง” ขณะที่เขาพูด คนรอบข้างก็ได้ยินทั้งหมด
ชายฉกรรจ์หลายคนก็เริ่มแซวขึ้นมาทันที…
“ผู้กองเจียงก็เก่งนะนี่ คู่หมั้นที่ยังไม่แต่งงานก็ยังตามใจขนาดนี้!”
“ผู้กองเจียง คุณนี่ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ไปแล้วมั้ง? ผู้หญิงน่ะตามใจมากไม่ได้หรอกนะ”
“ใช่แล้ว หมู่บ้านเสี่ยวจิ่งไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ไปทำงานกับผู้ชายแล้วไม่ได้ทำอะไรหรอกนะ”
“ผู้กองเจียงตัวโตขนาดนี้ อย่าบอกนะว่ากลัวเมีย? แบบนั้นคงเสียทีที่เกิดเป็นชายหมด!”
“…”
เฉียวปินที่อยู่ข้างๆ ได้ยินหัวหน้าของตนถูกคนเหล่านี้แซวมากเข้า ก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา
พูดไปแล้วก็เป็นเพราะหมิงจูคนนี้มีชื่อเสียงที่ไม่ค่อยดี!
แต่หัวหน้าของเขาเป็นคนพูดน้อย ถูกล้อเลียนก็ไม่แก้ต่าง กลับหยิบพลั่วขึ้นมาก็ก้มหน้าก้มตาทำงาน
เขากำลังจะพูดเพื่อช่วยแก้ต่างให้สักหน่อย แต่หมิงจูกลับชิงพูดขึ้นมาก่อน…
หญิงสาวร่างเล็กมองชายฉกรรจ์เหล่านั้นด้วยรอยยิ้ม “คุณลุงคุณอาทั้งหลายพูดถูกแล้วค่ะ ผู้หญิงในหมู่บ้านของเราคงจะตาบอดกันหมด ถึงได้เจอแต่ผู้ชายที่ไม่ได้เรื่อง วันหนึ่งต้องตามออกมาทำงาน พอถึงบ้านก็ยังโดนซ้อมอีก เทียบกับภรรยาของคุณลุงคุณอาแล้ว ฉันนี่โชคดีจริงๆ!”
พวกผู้ชายที่ ‘ไม่ได้เรื่อง’ กำลังถูกด่าแบบอ้อมๆ ก็ไม่รู้ว่
