ง แต่เฉียวปินกลับรู้สึกหงุดหงิด เขาเงยหน้ามองขึ้นไปที่คนบนคูน้ำหลายคน แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “พวกนายทุกคนระวังหน่อยสิ หินก้อนใหญ่ขนาดนี้หล่นลงมา ถ้าโดนใครเข้าจะยังมีชีวิตรอดได้ไหม?”
หมิงจูเงยหน้ามองขึ้นไป แล้วสังเกตเห็นว่าในกลุ่มคนที่ยืนอยู่บนคูน้ำนั้น มีหมิงเจ๋อ หลานชายของหมิงต้าโหย่วรวมอยู่ด้วย
หมิงเจ๋อยิ้มแหยๆ แต่ในน้ำเสียงกลับแฝงไปด้วยความยินดีเล็กน้อย “โธ่ หมิงจู ไม่ได้ตั้งใจนะ! พี่ชายมือลื่นไปหน่อย ดูสิ ฉันก็หกล้มจนบาดเจ็บเหมือนกัน เธอคงไม่ว่าอะไรพี่หรอกใช่ไหม?”
หมอนี่ตั้งใจชัดๆ ถ้าเป็นเจ้าของร่างเดิมคงกระโดดขึ้นจากคูน้ำไปสู้กับหมิงเจ๋อแล้ว!
แต่หมิงจูไม่ใช่เจ้าของร่างคนเดิม อากาศร้อนขนาดนี้ การปีนขึ้นไปบนคูน้ำเพื่ออาละวาดคงเหนื่อยเอาการ แถมเธอก็ขี้เกียจอยู่ด้วย
หนี้แค้นนี้ค่อยไปสะสางทีหลังเป็นสองเท่าแล้วกัน
“พี่หมิงเจ๋อบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ แล้วฉันจะไปว่าอะไรพี่ได้ล่ะคะ? แต่ว่า…ถ้ามีครั้งที่สองที่ไม่ได้ตั้งใจอีก คงจะพูดว่าไม่ได้ตั้งใจไม่ได้แล้วนะคะ”
เธอยิ้มกว้าง ใบหน้าที่สวยหวานของเธอก็กำลังยิ้มอยู่ แต่รอยยิ้มนั้นกลับทำให้หมิงเจ๋อที่ยืนอยู่บนที่สูงรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
ภารกิจของเขาในวันนี้คือการสร้างอุบัติเหตุ ทำให้หมิงจูเลือดตกยางออก และจะให้ดีที่สุด
