มาตามคูน้ำ พุ่งตรงมาทางหมิงจู…
หมิงจูได้ยินเสียง “โอ๊ย” ดังมาจากด้านหลังเหนือศีรษะ เธอหันกลับไปโดยสัญชาตญาณ ทันใดนั้นเอวของเธอก็ถูกรัดแน่น ด้วยแขนที่แข็งแรงของเจียงตั่ว เขายกเธอขึ้นมาทั้งตัว แล้วดึงเธอเข้ามากอดทันที!
เจียงตั่วรีบถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อหลบมัน แล้วหินก้อนนั้นก็ร่วงลงมาที่พื้นตรงหน้าทั้งสองคน ฝุ่นคลุ้งกระจายไปทั่ว!
หมิงจูยังไม่ทันรู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น เธอสำลักฝุ่นไปเต็มๆ
พอเห็นหินก้อนใหญ่ตรงหน้า เธอก็เบิกตากว้าง… หากไม่ใช่เพราะเจียงตั่วตอบสนองรวดเร็วและแข็งแรงพอที่จะอุ้มเธอเหมือนคว้าลูกเจี๊ยบด้วยมือเดียว เธอคงไม่รอดและถูกทับไปแล้ว!
เจียงตั่วเหลือบมองเธอ ดวงตาของเขามีความกังวลเล็กน้อยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว “เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“ไม่เป็นไรค่ะ…โชคดีที่มีคุณอยู่”
หมิงจูพูดพลางใช้มือเล็กๆ ดันหน้าอกของชายหนุ่ม แล้วพยายามทรงตัวยืนขึ้น
เจียงตั่วเพิ่งจะรู้สึกตัวว่า เขายังกอดหญิงสาวตัวน้อยนุ่มนิ่มไว้ในอ้อมแขนอยู่เลย
ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป คงจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของเธอไม่น้อย
คิดได้ดังนั้น เขาจึงรีบปล่อยมือและถอยออกไปด้านข้างอย่างเร็ว
เฉียวปินได้ยินเสียงก็วิ่งมาหาอย่างร้อนรน “หัวหน้า คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ!”
“ไม่เป็นไร”
สองคนที่เกือบโดนทับดูใจเย็นและสงบนิ่
