ส่มือของเขาอย่างไม่ลังเล ทำน้ำเสียงแข็งกระด้างแบบที่เจ้าของร่างเดิมเคยทำ ออกจะเผด็จการเล็กน้อย “ดื่มจากอันนี้แหละ! ฉันไม่ได้ป่วยสักหน่อย ไม่แพร่เชื้อให้คุณหรอกน่า”
เจียงตั่วไม่ได้จะสื่อความหมายออกไปแบบนั้น แต่เขาก็ไม่ได้อธิบายต่อ หยิบกระติกน้ำของเธอขึ้นมาดื่มไปสองสามอึก
น้ำในกระติกของหมิงจูเป็นน้ำเย็น แต่ตอนนี้แดดร้อนจนมันอุ่นขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ส่งผลต่อรสชาติ
เจียงตั่วดื่มเสร็จก็รู้สึกสบายตัวอย่างมาก ราวกับว่าร่างกายของเขากลับมาเต็มไปด้วยพลังงานที่ไม่มีวันหมดไปอีกครั้ง
หมิงจูหมุนปิดฝากระติกน้ำที่เขาส่งคืน แล้วพูดอีกว่า “คนอื่นเขาพักกันแล้ว คุณเองก็ผ่อนคลายหน่อยสิ งานมันไม่ได้ทำเสร็จได้ในทันทีหรอกนะ”
“บ่ายนี้ต้องออกไปข้างนอก ตอนเช้าก็เลยต้องทำเพิ่มให้เสร็จ”
หมิงจูคิดว่าเขาทำงานหนักขนาดนี้ ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะรับผิดชอบในส่วนของเธอด้วย จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิด “ขอโทษนะคะที่ฉันเป็นตัวถ่วงของคุณ”
เจียงตั่วขมวดคิ้วมองคนตัวเล็กตรงหน้า บางครั้งมารยาทพวกนี้ก็ทำให้เขารู้สึกว่า…ผู้หญิงคนนี้ไม่เหมือนสาวน้อยชาวบ้านที่ไม่เคยเห็นโลกภายนอกมาก่อน
ขณะที่เขากำลังคิดอยู่ สายตาก็เหลือบไปเห็นคนบนคูน้ำคนหนึ่งเท้าพลิกพอดี ในมือของคนคนนั้นถือหินรูปไข่ก้อนหนึ่งที่หนากว่าเอว!
หินก้อนนั้นกลิ้งลง
