ม่ค่อยพอใจนัก แต่ก็ยังเดินเข้าไปเพราะความอยากรู้
จากนั้น หมิงจูก็ใช้กระบวยที่วางอยู่ข้างรางหินตักน้ำขึ้นมาหนึ่งกระบวย แต่ระดับน้ำไม่ลดลงเลย ไม่ว่าจะตักมากแค่ไหนก็ยังเต็มอยู่เท่าเดิมเสมอ
หมายความว่าน้ำนี้ตักได้ไม่สิ้นสุดงั้นเหรอ?
เธอมองน้ำใสสะอาดในกระบวย เผลอเลียริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว และก้มหน้าลองจิบไปหนึ่งอึก…
หวานจัง!
ไม่ใช่ความหวานที่เติมน้ำตาล แต่เป็นความหวานหอมสดชื่นตามธรรมชาติของน้ำพุภูเขา เธอไม่เคยดื่มน้ำที่รสชาติดีขนาดนี้มาก่อนในชีวิต!
หมิงจูอดใจไม่ไหว ดื่มไปอีกหลายอึก เดิมทีเธอเหนื่อยล้าจากการทำงานมาตลอดทั้งบ่าย แต่เรื่องน่าอัศจรรย์คือหลังจากดื่มน้ำนี้เข้าไป ความเหนื่อยล้าก็หายเป็นปลิดทิ้ง ร่างกายกลับมามีพลังงานเต็มเปี่ยมอีกครั้งหนึ่ง!
อืม ฉันขอถอนคำพูดที่ว่าไม่ยุติธรรมเมื่อกี้นี้ น้ำนี้มันสุดยอดจริงๆ!
เมื่อนึกถึงป้าที่ยังทรมานอยู่ เธอก็อยากจะตักน้ำออกไปให้ป้าลองดื่มดูว่าจะช่วยได้ไหม
แต่จะบอกออกไปได้อย่างไร?
เธอถือกระบวยน้ำมองไปรอบๆ พร้อมกับคิดว่าตอนเข้ามาได้เหมือนจะพูดคำว่า ‘มาเริ่มกันเลย’ โดยไม่ตั้งใจ ถ้าอย่างนั้นการจะออกไปก็ต้องใช้คาถาเช่นเดียวกันด้วยไหมนะ?
หมิงจูพูดคำเดิมซ้ำ “มาเริ่มกันเลย”
ทว่า กลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เกิดขึ้น
งั้น…
“ฉันไม่ทำแล้ว!”
